Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Nils Lofgren @ Town Hall, Birmingham 19/01/2015

Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα να οδηγήσω μέχρι το κέντρο του Μπέρμινχαμ και ομολογώ ότι εάν δεν είχα το GPS δεν υπήρχε πιθανότητα να φτάσω εγκαίρως χωρίς να χαθώ. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Ξεκινώντας να γράψω για το καθιερωμένο review μιας συναυλίας σκέφτομαι ότι είναι τελικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να το κάνω καθαρά αντικειμενικά. Είναι βλέπετε θέμα γούστου, θέμα καθαρά προσωπικών μουσικών επιλογών. Από την άλλη πλευρά όμως κάποιος που διαβάζει αυτό το κείμενο να μπορεί να πάρει μια γεύση από την χθεσινοβραδυνή μου μουσική-συναυλιακή εμπειρία.

Ο Nils Lofgren για πολλούς είναι «άγνωστος». Όχι όμως για τους «μυημένους» στις μουσικές του Neil Young, Bruce Springsteen, Crosby-Stills-Nash, Lou Reed κ.ά. Ένας πολυτάλαντος μουσικός, ένας υπέροχος κιθαρίστας-πιανίστας, ένας δημιουργός που η διαδρομή του φέτος με ή χωρίς συνεργασίες κλείνει τα 47 χρόνια καριέρας.
Εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 8 το βράδυ μέσα σε μια κατάμεστη συμφωνική αίθουσα του «δημαρχείου» του Μπέρμινχαμ (χωρητικότητας περίπου 1200 θέσεων), παίζοντας άρπα στην αρχή του τραγουδιού “Too many miles”εδώ και απογειώνοντας το κομμάτι με ένα ανεπανάληπτο σόλο κιθάρας. Αυτό ήταν αρκετό για να ζεστάνει τον κόσμο που μαζεύτηκε εκεί. Αν και μου είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ όλα τα τραγούδια που ακούστηκαν σε μια 2ωρη συναυλία, ακολούθησαν τα: Keith don’t go, Shine Silently, Goin Back, No mercy, Black Books, Long May You Run και άλλα.
Ενδιάμεσα άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων (δαίμονες τις αποκάλεσε) και ευτράπελων με πολλούς αστέρες που συνεργάστηκε. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον «δύστροπο» Neil Young και στο παρασκήνιο που υπήρξε πριν την ηχογράφηση του MTV unplugged και μέχρι εκείνο να προβληθεί τελικά.  Συνεργάτης του ο Greg Varlotta εδώ που έκανε κυριολεκτικά τα πάντα: τραγούδησε, έπαιξε πιάνο, κιθάρα, τρομπέτα, χόρεψε κλακέτες!  Εκείνο όμως που ξεχώρισε και που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί από τις θέσεις του ήταν το απίστευτο φινάλε όταν ο Greg άρχισε να χορεύει κλακέτες συνοδεία της κιθάρας του Nils. Το επανέλαβαν άλλη μια φορά στο encore μαζί και ενώ ο Nils έπαιζε συγχρόνως κιθάρα! (I Came To Dance).


Ιδιαίτερη στιγμή και μοναδική εμπειρία ήταν μετά το τέλος της συναυλίας όπου ο Nils βγήκε στο φουαγιέ με την ακουστική του κιθάρα, έσφιξε όσα χέρια βρήκε μπροστά του, υπέγραψε μπλουζάκια και cd και μας έπαιξε με την κιθάρα του μερικά από τα κομμάτια που «δεν πρόλαβε» να παίξει εντός σκηνής!  Δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δέχτηκε παραγγελιές αλλά δυστυχώς δεν δέχτηκε να βγάλουμε φωτογραφίες. Αυτό ίσως να ήταν και το μόνο αρνητικό της χθεσινής βραδιάς. Υπήρξε πολύ αυστηρός έλεγχος για φωτογραφίες και βίντεο οπότε να με συγχωρείτε, αλλά όλα αυτά που τράβηξα ήταν κάτω από μεγάλη πίεση.







Υ.Γ. Προς τους φίλους μου του NoSurrender δηλώνω ότι έκανα το καθήκον μου! It's up to him now!

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

Bryan Adams at LG Arena, Birmingham review

Πέρασαν 30 χρόνια από την κυκλοφορία ενός από τους πλέον επιτυχημένους δίσκους της σύγχρονης μουσικής παγκοσμίως. Ένας δίσκος (και μετέπειτα καλλιτέχνης) ο οποίος είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...



Το «οδοιπορικό» μας σήμερα έχει συναυλία. Ροκ συναυλία όπως αυτές που μάθαμε να παρακολουθούμε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και επιστρέφοντας στην Αγγλία «έπεσε» το μάτι μου σε κάτι γνώριμο από παλιά. Το εξώφυλο του Reckless να δεσπόζει στα μουσικά site ως προπομπός μιας επετειακής συναυλίας τον Νοέμβριο, όχι πολύ μακριά από εδώ. Με κινήσεις μηχανικές, αυτόματες η κατοχύρωση 2 εισητηρίων ήταν γεγονός. Θα ήταν πρώτη «ζωντανή» γνωριμία με τον Κύριο Άνταμς για μένα και τρίτη(!) για τη γυναίκα μου. Ο καιρός πέρασε, ο Νοέμβριος έφτασε όπως και ο καλεσμένος μου από Αθήνα που έκανε το ταξίδι μόνο για αυτό το γεγονός.




Οι τρεις μας λοιπόν το απόγευμα της Τετάρτης ξεκινήσαμε για το LG Arena που αποτελεί ένα μικρό(!) μέρος ενός τεραστίων διαστάσεων εκθεσιακό χώρο (647497 m2 συνολική επιφάνεια από τα οποία τα 186000 m2 στεγασμένα). Το LG Arena, χωρητικότητας 15.700 θεατών βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο του Birmingham και με άμεση πρόσβαση στο σιδηροδρομικό σταθμό και στάση λεοφωρείων. Εντυπωσιακό να το φαντάζεσαι ή να το βλέπεις στο χάρτη και σχεδόν ασύλληπτο να το βλέπεις μπροστά σου.


Η συναυλία ξεκινούσε στις 7:30 και παρόλη την αργοπορία μας μέχρι να προσανατολιστούμε, φτάσαμε εγκαίρως και κατευθυνθήκαμε στις θέσεις μας. Εσωτερικά το LG θυμίζει κλειστό γήπεδο μπάσκετ χωρίς όμως δεύτερο διάζωμα και αγωνιστικό χώρο. Παντού θέσεις ακόμα και στην αρένα κάτι που δε μου έκανε καλή εντύπωση στην αρχή. Ο κόσμος είχε κατακλύσει το χώρο, υπολόγισα περίπου 12 με 13 χιλιάδες άτομα κρίνοντας από το γεγονός ότι ελάχιστες θέσεις ήταν κενές. Προς έκπληξη όλων μας η συναυλία άρχισε λίγο πριν τις 8. Από την αρχή ένας καταιγιστικός ροκ ρυθμός με το reckless. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, που όμως είχε μείνει έξω από τις επιλογές για το δίσκο, (κακώς κατά τη γνώμη μου). Ακολούθησαν όλα τα τραγούδια του δίσκου χωρίς διακοπές ακριβώς όπως είναι η σειρά τους στον δίσκο. Στο Long Gone η προσθήκη φυσαρμόνικας απογείωσε το κομμάτι, ενώ η οπτική υποστήριξη της συναυλίας στην μεγάλη οθόνη πίσω του αφηγούσε κατά κάποιον τρόπο μικρές ιστορίες μερικές από τις οποίες μάλλον είναι δική του παραγωγή λόγω της ενασχόλησής του και με τη φωτογραφία. Μικρή αναφορά έκανε για το It's only Love εδώ που το ηχογράφησε με την Tina Turner στο Birmingham και στο Let Me Down Easy εδώ που ηχογράφησε μαζί με τον Roger Daltrey των Who. Εξήγησε επίσης ότι τα κομμάτια του δίσκου που τελικά έμειναν εκτός δίσκου ήταν πολύ δύσκολη επιλογή αλλά υπήρχε ο περιορισμός των δέκα τραγουδιών που χωράει το βινύλιο. Μην ξεχνάτε ότι το CD δεν υπήρχε το 1984. 
Η βραχνή φωνή του μας εντυπωσίασε, παρά τα 55 χρόνια του μένει ίδια και απαράλαχτη όπως ακουγόταν στα πρώτα άλμπουμ του, όπως και η σκηνική του παρουσία λιτή και γεμάτη ενέργεια. Η συνέχεια της παράστασης είχε μερικές από τις πιο μεγάλες του επιτυχίες, αν και προσωπικά ποτέ μου δε χώνεψα τις γλυκανάλατες μπαλάντες Everything I do και All for Love. Κατέβασε λίγο ταχύτητα σε αυτά τα σημεία, ενώ είχε ξεσηκώσει τον κόσμο αλλά αυτό φάνηκε να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα με μια θάλασσα από οθόνες κινητών τηλεφώνων. Κάποτε το κάναμε με τους αναπτήρες μας, αλλά η ψηφιακή και αντικαπνιστική εποχή έχει πλέον επικρατήσει.


Η μπάντα του είναι ακριβώς η ίδια που τον συνοδεύει σε όλη του την πορεία μέχρι στιγμής. Φαίνεται το δέσιμο μεταξύ τους, ιδιαίτερα σε στιγμές απότομης παύσης για να συμμετάσχει το κοινό. Ιδαίτερη μνεία στον Keith Scott, τον κιθαρίστα, ο οποίος έδωσε την αίσθηση της τέλειας υποστήριξης των τραγουδιών με τους αυτοσχεδιασμούς του και δίκαια θεωρείται από τους καλύτερους του χώρου.

Η διάρκεια της συναυλίας ήταν κάτι παραπάνω από 2 ώρες. Ο Άνταμς εξακολουθεί να γεμίζει στάδια με καλό rock and roll, φαίνεται να απολαμβάνει την τέχνη του και να ξεσηκώνει ακόμα το πλήθος κάνοντας τους να χορεύουν στους διαδρόμους. 

Το setlist της βραδιάς:
Reckless
One Night Love Affair
She's Only Happy When She's Dancin'
Run To You
Heaven
Kids Wanna Rock
It's Only Love
Long Gone
Somebody
Ain't Gonna Cry
Summer Of '69
Let Me Down Easy (acoustic)
(Everything I Do) I Do It for You
If Ya Wanna Be Bad Ya Gotta Be Good
Cuts Like a Knife
Can't Stop This Thing We Started
Please Forgive Me
When You're Gone
(Bryan Adams & Melanie C cover) (acoustic)
18 Til I Die
Cloud #9
The Only Thing That Looks Good on Me Is You

Encore:
You've Been a Friend to Me
C'mon Everybody (Eddie Cochran cover)
She Knows Me (acoustic)
Straight from the Heart (acoustic)
All for Love (Bryan Adams, Rod Stewart & Sting cover) (acoustic)








Ευχαριστώ τον Δημήτρη (κατά κόσμο papdx) που ήρθε από Αθήνα για τη συναυλία και βοήθησε με τις φωτό και τα βίντεο. 



















Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ Ή "ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ";

ΕΤΣΙ;
Ή ΕΤΣΙ;


Προσπαθώντας να βγάλω μια άκρη σχετικά με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το υπόλοιπο Ηνωμένο βασίλειο μίλησα με αρκετούς ανθρώπους, διάβασα πολλά άρθρα και τελικά μπορώ να πω ότι κατέληξα σε ορισμένα συμπέρασματα.
Δε θα μπώ στη διαδικασία να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία τα οποία μπορεί ο καθένας να βρει κάνοντας μια βόλτα στο διαδίκτιο. Περισσότερο θα σταθώ στο πρακτικό κομμάτι. Με λίγα λόγια δηλαδή τι σημαίνει πρακτικά η ανεξαρτησία (ή μη) της Σκωτίας από το ΗΒ.
Κατά τη γνώμη μου το θέμα έχει τρεις άξονες: Είναι κατεξοχήν πολιτικό τόσο για το πολιτικό μέλλον του Κάμερον όσο και για το αντίστοιχο του Σάλμοντ. Είναι σαφώς οικονομικό, λόγω κυρίως των πετρελαίων που βρέθηκαν τη δεκαετία του 70, αλλά και λόγω της μεγάλης συζήτησης για το δημόσιο χρέος της Μ.Β ως σύνολο, τη λίρα, το ευρώ κλπ. Τέλος είναι και γαιοστρατηγικό για τί σε ενδεχόμενο «ναι» ανοίγει  ο δρόμος και για άλλα δημοψηφίσματα σε άλλες περιοχές της Ευρώπης όπως η Καταλονία, Βασκία, Φλαμανδία, Βαυαρία, Ουαλία.
Ως προς τον πρώτο άξονα, και μόνο το γεγονός ότι σύσσωμη η πολιτική εξουσία του Γουστμίνστερ «εγκαταστάθηκε» στη Σκωτία με σκοπό την προεκλογική εκστρατεία του «όχι» λέει πόσα διακυβεύονται για τον πρωθυπουργικό θώκο (τωρινό και μελλοντικό). Προσθέτοντας την έμμεση παρέμβαση της κατά τα άλλα «ουδέτερης» Ελισσάβετ, φανερώνει έναν πανικό. Έναν πανικό που ξαφνικά μεταδόθηκε μόλις τις τελευταίες εβδομάδες που οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ραγδαία αύξηση του «ναι». Ακολούθησαν πολλές υποσχέσεις, πολλά ανταλλάγματα αλλά και πολλοί εκβιασμοί.
Στο οικονομικό άξονα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο δε θα κρατήσουν πολύ. Ένα μερίδιο του μέσου όρου των ετήσιων εσόδων από το πετρέλαιο είναι περίπου αυτό που παίρνει η Σκωτία σε φορολογικά έσοδα. Το κράτος πρόνοιας της Σκωτίας θα πρέπει είτε να πάρει λιγότερη χρηματοδότηση, ή οι φόροι θα πρέπει να αυξηθούν. Αυτό απλά θα σήμαινε λιτότητα. Η Σκωτία έχει επίσης μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα απ ότι το υπόλοιπο ΗΒ. Αυτό σημαίνει μια συρρίκνωση της φορολογικής βάσης, και  αυξανόμενη δαπάνη για τα ηλικιωμένα άτομα εξαρτώμενα από τις κρατικές συντάξεις και την υγεία . Θα μπορούσε να είναι σε θέση να το αντισταθμίσει αυτό με την ενθάρρυνση της μετανάστευσης. Αλλά μέχρι στιγμής, τα τελευταία 15 χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της μετανάστευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο πηγαίνει νότια και όχι βόρεια. Η μόνη επιλογή είναι η δημιουργία βιώσιμου νομίσματος, η δημιουργία της δική της κεντρικής τράπεζας. Αυτό που πιθανότατα θα αναγκαστεί να κάνει τελικά είναι να προσχωρήσει στην ΕΕ και τελικά το ευρώ. Άραγε έτσι είναι τα πράγματα; Το SNP που είναι το κυβερνών κόμμα στη Σκωτία υποστηρίζει ότι τα οφέλη από πιθανή ανεξαρτησία είναι πολύ μεγαλύτερα από οποιαδήποτε εκβιαστικά διλλήμματα που θέτει το Λονδίνο. Το δυστύχημα είναι ότι δεν δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα αυτά ποντάροντας στο «πατριωτικό» συναίσθημα. Μην ξεχνάτε ότι το συγκεκριμένο κόμμα είναι το «εθνικιστικό» κόμμα της Σκωτίας με όλα όσα ο όρος κουβαλά.
Προσωπικά δεν παίρνω θέση. Θεωρώ ότι είναι απόλυτο δικαίωμα των Σκωτσέζων να επιλέξουν την ανεξαρτησία τους ή όχι. Δεν έχω πειστεί όμως για την πρόθεσή τους. Ανεξαρτησία για σημαίνει καμμία εξάρτηση από κανέναν. Όταν όμως ακούω από Σκωτσέζους ότι ναι μεν αλλά ναι στην ΕΕ, ναι στη Στερλίνα, ναι στην Ελισσάβετ, ναι στο ενιαίο διαβατήριο, όχι στον διαχωρισμό του κράτους πρόνοιας, τότε για ποιά ανεξαρτησία μιλάμε;
Μιλώντας με συναδέλφους είτε Άγγλους είτε Σκώτους, είναι πεπεισμένοι για την επικράτηση του «όχι». Θεωρούν ότι τα οφέλη από το «δωρεάν» εθνικό σύστημα υγείας, τη φορολογία, την «δωρεάν» εκπαίδευση τη συμμετοχή σε παγκόσμιους οργανισμούς, την επιχειρηματικότητα, είναι περισσότερο ελκυστικά από το συναισθηματικό όραμα μιας ανεξάρτητης Σκωτίας. Μου έκανε δε εντύπωση η φράση ενός συναδέλφου που μου είπε ότι μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στη Σκωτία, θα πρέπει να ακολουθήσει ένα δημοψήφισμα στην Αγγλία εάν τελικά θέλουν τη Σκωτία ή όχι!

Γεγονός είναι ότι είτε «ναι», είτε «όχι», χαμένοι είναι πάντα οι Σκωτσέζοι. Και αυτό γιατί πάντα θα αντιμετωπίζονται κριτικά(sic) από τους Άγγλους. Ως ανεξάρτητοι θα είναι αυτοί που «διέλυσαν» τη Μεγάλη Βρετανία, ως τμήμα τους θα είναι αυτοί που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την «ενότητα».

Σάββατο 31 Μαΐου 2014

Camera Obscura, The Institute, Birmingham, 30/05/2014 - Η συναυλία

  Επιτέλους συναυλία! Μέσα σε μια πληθώρα επιλογών αυτή την περίοδο, με ονόματα μικρά και μεγάλα να "στολίζουν" τις συναυλιακές αίθουσες, επέλεξα αυτή τη φορά κατά τύχη ομολογώ, να παρακολουθήσω ένα σχετικά άγνωστο στους πολλούς συγκρότημα που όμως έχει ιστορία από το 1996. Αναφέρθηκα στην τύχη καθώς ο κύριος στόχος μου ήταν να δω τον Paul Heaton και την Jaquie Abott (πρώην Housemartins και Beautiful South), αλλά έπεσα σε sold out από τον Μάρτιο! Για καλή μου τύχη την ίδια ημερομηνία, στον ίδιο χώρο, οι σκωτσέζοι Camera Obcura μου φάνηκαν οικονομικά προσιτοί και ελκυστικοί σύμφωνα με τα δείγματα της δουλειάς τους. Τελικά δε με διάψευσαν τηρουμένων των αναλογιών και εξηγούμαι: 

   Το οδοιπορικό ήταν σχεδόν το ίδιο με την προηγούμενη συναυλία που παρακολούθησα. Πενήντα λεπτά με το τρένο, πέντε λεπτά πεζοπορία και βρέθηκα μπροστά στο Institute. Ένα κλασικό κτίριο, εντυπωσιακό που μοιάζει εξωτερικά περισσότερο με βιβλιοθήκη παρά με χώρο που δίνονται συναυλίες.

   Στο εσωτερικό του φιλοξενεί δυο χώρους. Έναν μεγάλης χωρητικότητας (σε αυτόν ήταν ο Paul Heaton) και έναν μικρότερο με την ονομασία "The library". Μου θύμισε λίγο το metal basement στις αρχές της δεκαετίας του 90 στις Σέρρες. Υπόγειο, σκοτεινό με δυο μπαρ απέναντι από το άλλο και η σκηνή. Χωρητικότητας περίπου 500 ανθρώπων έτσι όπως το υπολόγισα. Πέτυχα να βρίσκομαι μια ανάσα από τη σκηνή και μπορώ να πω ότι κατέγραψα αρκετά πράγματα. 
   Μετά περίπου μιας ώρας αναμονής εμφανίστηκε ένας τύπος με μια κιθάρα ως support group ονόματι "Cry baby". Τραγούδησε μόνος του με μια ηλεκτρική κιθάρα, εντυπωσίασε με τις φωνητικές του δυνατότητες αλλά και το ιδιότροπο παίξιμό του που θύμισε άλλοτε Morrissey και άλλοτε σερφ της δεκαετίας του 60. (περισσότερα εδώ ).
   Οι Camera Obscura ξεκίνησαν με το Break It to You Gently, ίσως το μεγάλο hit του νέου τους δίσκου Desire Lines. Για ένα συγκρότημα όπως οι Camera που στηρίζονται στα υπέροχα φωνητικά της leader Tracyanne και στο μελωδικό αλλά δεμένο σύνολο οργάνων το συγκεκριμένο hit υποψιάζει το κοινό για το τι θα ακούσει. Ακολούθησαν όπως τα θυμάμαι τα Desire Lines, New Year's Resolution, Do It Again, Every Weekday, French Navy, Let's Get out of this Country, Lloyd, I'm Ready to Be Heartbroken και άλλα. Το κοινό, περίπου 400 άνθρωποι ήταν ιδιαίτερα ένθερμοι σε γνωστά ακούσματα κυρίως προηγούμενων επιτυχιών αλλά με μια πολύ θετική αύρα να ακούσουν περισσότερα. Το τεχνικό μέρος της συναυλίας πάλεψε να υποστηρίξει το μοναδικό ήχο της μπάντας χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Στα πρώτα κομμάτια η τραγουδίστρια έκανε μάταια νοήματα στον ηχολήπτη για καλύτερη "επιστροφή" του ήχου στα ακουστικά της, οπότε σε κάποια στιγμή τα έβγαλε και...ησύχασε! 
   Η διάρκεια ήταν πολύ μικρότερη απ'ότι περίμενα, περίπου 1 ώρα και ένα τέταρτο και αυτό ίσως οφείλεται στην πραγματικά μικρή υποστήριξη που είχαν από τον ηχολήπτη. Κοινώς... ξενέρωσαν. Στα αρνητικά στοιχεία θα μπορούσα να προσθέσω και την μικρή έως ανύπαρκτη επικοινωνία με το κοινό, η οποία ουσιαστικά αφορούσε τα πολύ βασικά. 
  Παρόλα αυτά θεωρώ ότι ήταν τίμια συναυλία, μια υπέροχη βραδιά, γεμάτη μουσική, μικρού κόστους ψυχαγωγία που άξιζε κάθε pence!
Εν αναμονή

CryBaby













Υ.Γ. Δε θα μπορούσα να παραλείψω την γνωριμία μου με ένα υπέροχο ζευγάρι από το Λέστερ με τους οποίους μιλήσαμε για τα πάντα ενώ περιμέναμε να αρχίσει η συναυλία.

Υ.Γ.2 Ιδιαίτερη μνεία στα παπούτσια που φορούσε η Tracyanne...
Υπερπαραγωγή


Υ.Γ.3 Βίντεο εδώ και εδώ

Κυριακή 11 Μαΐου 2014

ΔΙΠΛΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ), ΔΙΠΛΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ)


   Έφτασε λοιπόν ο καιρός για εκλογές. Εκλογές πολύ διαφορετικές για κάθε κράτος της Ευρώπης, αλλά και με μεγάλες ομοιότητες.
   Δυο βδομάδες μας  χωρίζουν από αυτές και έφτασε σήμερα το πρωί του Σαββάτου ο φάκελος με τα ψηφοδέλτια και ο φάκελος αποστολής. Ψηφίζω για τις Ευρωεκλογές αλλά και για τις «δημοτικές-περιφερειακές» εκλογές. Όχι φυσικά στην Ελλάδα. Δικαίωμα ψήφου έχει όποιος ζει και εργάζεται στην Αγγλία εφόσον, και είναι η μόνη προυπόθεση, εγγραφεί στα μητρώα της κοινότητας που βρίσκεται. Έτσι λοιπόν πριν καλά καλά συμπληρώσω δυο χρόνια παραμονής στη χώρα έχω προλάβει να ψηφίσω για την εκλογή τοπικού αστυνομικού διευθυντή και ετοιμάζομαι για τις δυο επόμενες.
   Επιγραμματικά, η εκλογική διαδικασία είναι απλή. Καταρχήν δεν χρειάζεται η φυσική παρουσία σε εκλογικό κέντρο. Δεν υπάρχει εκλογικό κέντρο με την μορφή που έχουμε συνηθίσει εμείς στην Ελλάδα. Εκλογικό κέντρο θεωρείται η έδρα του Δήμου, το Δημαρχείο για την ακρίβεια. Δηλώνει κανείς από πριν εαν θέλει να πάει σε εκλογικό κέντρο ή να ψηφίσει ταχυδρομικώς. Η καταληκτική ημερομηνία για την αποστολή του φακέλου είναι η 22η Μαίου 2014. Μέσα στο φάκελο υπάρχουν δυο ψηφοδέλτια. Ενιαία, με όλους τους «συνδυασμούς»-κόμματα που συμμετέχουν. Ο ψηφοφόρος συμπληρώνει (σταυρώνει) την προτίμησή του μια φορά, συμπληρώνει την ημερομηνία γέννησής του, υπογράφει και στέλνει το φάκελο.
   Μετά τα εισαγωγικά περί της εκλογικής διαδικασίας, ας έρθουμε και στην ουσία. Στο εννιαίο ευρω-ψηφοδέλτιο λοιπόν συμμετέχουν 11 κόμματα όπως θα δείτε και παρακάτω. Κάθε κόμμα που αναγράφεται στο ψηφοδέλτιο έχει και το σλόγκαν που το συνοδεύει και παρακάτω τα ονόματα των υποψηφίων ευρωβουλευτών. Εκλογή με λίστα λοιπόν και όχι με σταυρό προτίμησης. Από τα 11 αυτά κόμματα τα 7 αποτελούν το λεγόμενο «ευρωσκεπτιστικό» κομμάτι του πολιτικού κόσμου στη Μ.Βρετανία. Ένα κομμάτι που έχει βρει γόνιμο έδαφος στο εκλογικό σώμα, κοινό στοιχείο εξάλλου με την υπόλοιπη Ευρώπη και συχνά φλερτάρει με ακραίες θέσεις ξενοφοβίας και ρατσισμού.
  Η επιχειρηματολογία των «ευρωσκεπτικιστών» ενδεικτικά μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις φράσεις: «Η μεταρρύθμιση της ΕΕ είναι μάταιη, Οι προοπτικές της χώρας έξω από την Ευρώπη είναι πολύ μεγάλες, Τα δεινά μας εντός της ΕΕ είναι πολλά». Δεν είναι δικά μου λόγια. Δημοσιεύτηκε ένα σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Independent στις 11/5/2014.[1]
   Μπορείτε να βάλετε στη θέση της Αγγλίας οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, θα διαπιστώσετε λίγο ως πολύ τα ίδια αισθήματα, ιδιαίτερα από πολίτες που υποφέρουν λόγω της οικονομικής κρίσης. Το σίγουρο είναι ότι ξέρω τι ΔΕ θα ψηφίσω. Αυτό που δεν ξέρω ακόμα είναι τι θα ψηφίσω. Γι αυτό και θα πέσει διάβασμα όλες αυτές τις μέρες.




[1] http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/the-inout-question-why-britain-should-stay-in-the-eu-9213131.html


Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

Φεστιβάλ Κλασικού Αυτοκινήτου 2014 - Festival of Motoring 2014 at Stratford-upon-Avon

   Ακριβώς έναν χρόνο πριν είχα γράψει για το Φεστιβάλ Κλασικού Αυτοκινήτου που έλαβε χώρα σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας, το Stratford Upon Avon. Μετά λοιπόν την απόλυτη περυσινή επιτυχία οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να το περιλάβουν στο καλεντάρι της πόλης και να γίνει θεσμός. Από φέτος λοιπόν και κάθε χρόνο θα γίνεται στην επίσημη αργία του Μαΐου (φέτος έπεσε το διήμερο 04/05-05/05). 
   Η συμμετοχή φέτος ξεπέρασε κάθε δεδομένο. Πάνω από 300 αυτοκίνητα-εκθέματα, πραγματικά έργα τέχνης της βιομηχανίας αυτοκινήτου που με πολύ μεράκι και πολλά χρήματα ξαναζωντάνεψαν στα χέρια των περήφανων ιδιοκτητών τους. 
   Η οργάνωση της εκδήλωσης και φέτος έγινε από την τοπική αυτοδιοίκηση σε συνεργασία με την εταιρία του Δήμου για την προώθηση και προβολή της πόλης StratForward. 
   Ας πάμε τώρα και στα ουσιώδη, πέρα από την εκδήλωση. Ο κάθε ένας που συμμετέχει πληρώνει για να λάβει μέρος 25 λίρες (=30 ευρώ). Συμμετέχει δηλαδή ως εκθέτης και παίρνει μέρος σε δυο "ράλυ" που γίνονται στην ύπαιθρο. Το κέντρο της πόλης αυτό το διήμερο είναι εντελώς κλειστό, εκτός από τα αυτοκίνητα που συμμετέχουν στην εκδήλωση. Παράλληλα υπάρχουν και οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτου που μπορούν να συμμετάσχουν και επίσης πληρώνουν συμμετοχή. Όλα αυτά τα χρήματα ανήκουν στον Δήμο και την "Περιφέρεια". Ένα ποσοστό τους δίνεται ως ενίσχυση σε φιλανθρωπικά κινήματα ή οργανώσεις. Φέτος ήταν η σειρά της οργάνωσης για την αντιμετώπιση του καρκίνου. 
   Να λοιπόν ένας τρόπος να τονώσει κανείς την τουριστική προβολή και ανάπτυξη του τόπου του. Και μιας και στην πατρίδα ετοιμάζονται για αυτοδιοικητικές( τι λέξη και αυτή!) εκλογές, ιδού μια πρόταση εύκολη στην υλοποίηση για επίδοξους Δημάρχους και αντιδημάρχους. Επιτέλους καταργήστε "αντιδημαρχίες πολιτισμού" και δημιουργείστε μια δημοτική επιχείρηση μάρκετινγκ για την προβολή και προώθηση του τόπου.

   Τέλος η ας μιλήσουν οι εικόνες μιας και τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν αυτά τα αυτοκίνητα: