Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Camera Obscura, The Institute, Birmingham, 30/05/2014 - Η συναυλία

  Επιτέλους συναυλία! Μέσα σε μια πληθώρα επιλογών αυτή την περίοδο, με ονόματα μικρά και μεγάλα να "στολίζουν" τις συναυλιακές αίθουσες, επέλεξα αυτή τη φορά κατά τύχη ομολογώ, να παρακολουθήσω ένα σχετικά άγνωστο στους πολλούς συγκρότημα που όμως έχει ιστορία από το 1996. Αναφέρθηκα στην τύχη καθώς ο κύριος στόχος μου ήταν να δω τον Paul Heaton και την Jaquie Abott (πρώην Housemartins και Beautiful South), αλλά έπεσα σε sold out από τον Μάρτιο! Για καλή μου τύχη την ίδια ημερομηνία, στον ίδιο χώρο, οι σκωτσέζοι Camera Obcura μου φάνηκαν οικονομικά προσιτοί και ελκυστικοί σύμφωνα με τα δείγματα της δουλειάς τους. Τελικά δε με διάψευσαν τηρουμένων των αναλογιών και εξηγούμαι: 

   Το οδοιπορικό ήταν σχεδόν το ίδιο με την προηγούμενη συναυλία που παρακολούθησα. Πενήντα λεπτά με το τρένο, πέντε λεπτά πεζοπορία και βρέθηκα μπροστά στο Institute. Ένα κλασικό κτίριο, εντυπωσιακό που μοιάζει εξωτερικά περισσότερο με βιβλιοθήκη παρά με χώρο που δίνονται συναυλίες.

   Στο εσωτερικό του φιλοξενεί δυο χώρους. Έναν μεγάλης χωρητικότητας (σε αυτόν ήταν ο Paul Heaton) και έναν μικρότερο με την ονομασία "The library". Μου θύμισε λίγο το metal basement στις αρχές της δεκαετίας του 90 στις Σέρρες. Υπόγειο, σκοτεινό με δυο μπαρ απέναντι από το άλλο και η σκηνή. Χωρητικότητας περίπου 500 ανθρώπων έτσι όπως το υπολόγισα. Πέτυχα να βρίσκομαι μια ανάσα από τη σκηνή και μπορώ να πω ότι κατέγραψα αρκετά πράγματα. 
   Μετά περίπου μιας ώρας αναμονής εμφανίστηκε ένας τύπος με μια κιθάρα ως support group ονόματι "Cry baby". Τραγούδησε μόνος του με μια ηλεκτρική κιθάρα, εντυπωσίασε με τις φωνητικές του δυνατότητες αλλά και το ιδιότροπο παίξιμό του που θύμισε άλλοτε Morrissey και άλλοτε σερφ της δεκαετίας του 60. (περισσότερα εδώ ).
   Οι Camera Obscura ξεκίνησαν με το Break It to You Gently, ίσως το μεγάλο hit του νέου τους δίσκου Desire Lines. Για ένα συγκρότημα όπως οι Camera που στηρίζονται στα υπέροχα φωνητικά της leader Tracyanne και στο μελωδικό αλλά δεμένο σύνολο οργάνων το συγκεκριμένο hit υποψιάζει το κοινό για το τι θα ακούσει. Ακολούθησαν όπως τα θυμάμαι τα Desire Lines, New Year's Resolution, Do It Again, Every Weekday, French Navy, Let's Get out of this Country, Lloyd, I'm Ready to Be Heartbroken και άλλα. Το κοινό, περίπου 400 άνθρωποι ήταν ιδιαίτερα ένθερμοι σε γνωστά ακούσματα κυρίως προηγούμενων επιτυχιών αλλά με μια πολύ θετική αύρα να ακούσουν περισσότερα. Το τεχνικό μέρος της συναυλίας πάλεψε να υποστηρίξει το μοναδικό ήχο της μπάντας χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Στα πρώτα κομμάτια η τραγουδίστρια έκανε μάταια νοήματα στον ηχολήπτη για καλύτερη "επιστροφή" του ήχου στα ακουστικά της, οπότε σε κάποια στιγμή τα έβγαλε και...ησύχασε! 
   Η διάρκεια ήταν πολύ μικρότερη απ'ότι περίμενα, περίπου 1 ώρα και ένα τέταρτο και αυτό ίσως οφείλεται στην πραγματικά μικρή υποστήριξη που είχαν από τον ηχολήπτη. Κοινώς... ξενέρωσαν. Στα αρνητικά στοιχεία θα μπορούσα να προσθέσω και την μικρή έως ανύπαρκτη επικοινωνία με το κοινό, η οποία ουσιαστικά αφορούσε τα πολύ βασικά. 
  Παρόλα αυτά θεωρώ ότι ήταν τίμια συναυλία, μια υπέροχη βραδιά, γεμάτη μουσική, μικρού κόστους ψυχαγωγία που άξιζε κάθε pence!
Εν αναμονή

CryBaby













Υ.Γ. Δε θα μπορούσα να παραλείψω την γνωριμία μου με ένα υπέροχο ζευγάρι από το Λέστερ με τους οποίους μιλήσαμε για τα πάντα ενώ περιμέναμε να αρχίσει η συναυλία.

Υ.Γ.2 Ιδιαίτερη μνεία στα παπούτσια που φορούσε η Tracyanne...
Υπερπαραγωγή


Υ.Γ.3 Βίντεο εδώ και εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου