Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Queen Extravaganza live @ Leamington Spa Assembly

Μερικούς μήνες πριν κλείνοντας δυο εισητήρια για τους Queen Extravaganza δε μπορούσα να φανταστώ πόσο αγαπητοί ήταν/είναι ο Mercury και η παρέα του στο Αγγλικό κοινό. Γνωρίζοντας τη δημοφιλία των tribute bands, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα να δεις το αυθεντικό, σχεδόν γελούσα με την ιδέα να παρακολουθήσω κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον να το απολαύσω τελικά.
Πράγματι η περιέργεια καμμιά φορά σε οδηγεί και σε ευχάριστες εκπλήξεις. Μια τέτοια έκπληξη λοιπόν ένιωσα το βράδυ της Παρασκευής 30/10 κατευθυνόμενος στο κοντινό Leamington Spa, μια μικρή ιστορική αλλά πολύ ζωντανή πόλη μόλις 11 μίλια μακριά. Η έκπληξή μου ξεκίνησε με την άφιξή μου στο χώρο της συναυλίας, βλέποντας μια τεράστια ουρά περίπου μισού χιλιομέτρου μπροστά από το Assembly τρια τέταρτα πριν ξεκινήσει η συναυλία σύμφωνα με το πρόγραμμα. Ευτυχώς η αναμονή δεν ήταν μεγάλη και γρήγορα βρεθήκαμε στο κύριο χώρο ο οποίος βρίσκεται στον πρώτο όροφο του κτιρίου. Μου έδωσε την εντύπωση ενός τεράστιου κλοβού, με ξύλινο πάτωμα χωρίς κολώνες και σταντ, έναν μικρό εξώστη στο πίσω μέρος και την σκηνή να καλύπτει το εμπρός τμήμα καλυμμένη με ένα τεράστιο πανό με το σήμα κατατεθέν των Queen.

Leamington Spa Assembly

Μετά τον απαραίτητο «ανεφοδιασμό» των σχεδόν αλκοολικών Άγγλων με μπύρες και τη σχετική εξοικείωση με το χώρο, περίπου 30 λεπτά μετά την προκαθορισμένη ώρα η συναυλία ξεκίνησε με μια καταιγίδα καπνών, φωτισμού και το Now I'm Here. Ήταν μια καλή προθέρμανση για ότι θα επακολουθούσε.
Η συναυλία σήμανε την αρχή μιας περιοδείας στη Μ.Βρετανία, μετά τις εμφανίσεις τους στην Αυστραλία. Ταυτόχρονα συνέπεσε με τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τη κυκλοφορία των Queen του δίσκου  A Night at the Opera του 1975. Μετά τα 11 πρώτα τραγούδια (βλέπε setlist παρακάτω) ακολούθησε ένα διάλειμμα περίπου 25 λεπτών πριν εμφανιστούν ξανά στη σκηνή με ενδυμασία όπερας για να παίξουν ολόκληρο το συγκεκριμένο δίσκο. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν στα φωνητικά ερμηνεύοντας ανά περίπτωση κομμάτια του δίσκου. Επιπλέον ο εξαιρετικός ντράμμερ έδωσε μια απίστευτη παράσταση τόσο φωνητικά όσο και παίζοντας ντραμς. Εξαιρετικές ερμηνίες, απίστευτο δέσιμο μεταξύ τους, συμμετοχή του κόσμου το τρίπτυχο της επιτυχίας τους. Πολύ καλός ήχος και εντυπωσιακός φωτισμός, εφέ από βίντεο με βοήθεια προτζέκτορα συμπλήρωσαν τα προηγούμενα. 
Ασφυκτικά γεμάτος ο χώρος αν και μικρή η χωρητικότητά του. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό μπορώ να πω ότι πρέπει να υπήρχαν περί τις 1000 ψυχές στο Assembly, διαφόρων ηλικιών. 
Στα αρνητικά της βραδιάς αν και δεν υπήρχαν πολλά για να γκρινιάξω, θα έλεγα μόνο την παρουσία πολύ κόσμου που έκαναν τη βιντεοσκόπηση πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη. Η έλλειψη κλίσης στο δάπεδο είχε σαν αποτέλεσμα την αναζήτηση κενών μεταξύ των θεατών αν είχες την ατυχία να είσαι πίσω από ψηλότερο άτομο.

Δεν έχω δει άλλη tribute band ζωντανά σε όσα χρόνια παρακολουθώ συναυλίες και εξακολουθώ να έχω μια κριτική στάση απέναντι στο φαινόμενο αυτό. Ωστόσο εάν το μέτρο σύγκρισης αποτελεί η χθεσινή βραδιά θεωρώ ότι δύσκολα θα ξαναβρώ τόσο υψηλά στάνταρ. Επίσης ομολογώ ότι τους Queen Extravaganza ευχαρίστως θα τους έβλεπα ξανά.
Τέλος κάτι που συζητούσαμε εχθές είναι ότι το να σε ακολουθεί η λαμπερή σκιά ενός παρελθόντος το οποίο δεν είναι δικό σου, δεν ανήκει σε σένα, αλλά με αυτό είσαι αναγνωρίσιμος αποτελεί μεγάλη κατάρα και ευλογία ταυτόχρονα. Όλοι αυτοί οι εξαιρετικοί μουσικοί δύσκολα θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τη κληρονομιά των Queen ακόμη κι αν αυτό δεν είναι δίκαιο γι αυτούς.

Υ.Γ. Απολαύστε τα δύο βίντεο που με πολύ κόπο κατάφερα να τραβήξω. Μετά κλείστε τα μάτια και ακούστε τα τραγούδια μόνο. Θα νιώσετε σαν να ακούτε τον Freddie.



Λίγα λόγια για τους Star της βραδιάς:
Το συγκρότημα Queen Extravaganza είναι μια ιδέα του ντράμμερ των αυθεντικών Queen Roger Taylor, να δημιουργήσει ένα σύνολο μουσικών που θα συνεχίσουν να διαδίδουν μέσω περιοδειών τη μουσική τους και στις νέες γενιές. Με συμπαραστάτες τους Brian May και Spike Edney (πλήκτρα στους Queen), ανέλαβε την παραγωγή και επέλεξε τους μουσικούς μέσα από ένα σόου της τηλεόρασης. Εδω θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στον τραγουδιστή Marc Martel μιας και αποτελεί ίσως την πειστικότερη περίπτωση κάποιου που όχι απλά μιμείται κάποιον, αλλά έχει ακριβώς την ίδια χροιά της φωνής του μεγάλου Freddie Mercury. Αμερικανός, συμμετείχε στο αμερικάνικο τηλεοπτικό τάλεντ σόου και έστειλε ο ίδιος ένα βίντεο ερμηνεύοντας α καπέλα το “Somebody to love” στον Taylor που όπως ήταν φυσικό θα ήταν μάλλον τρελός αν δεν τον επέλεγε.
Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος είναι: κιθάρα Brian Gresh, ντράμμερ Tyler Warren, μπάσο Francois-Olivier Doyon και keyboards Brandon Ethridge.

 Setlist
1.     Now I'm Here
2.     Keep Yourself Alive
3.     The March of the Black Queen
4.     Seven Seas of Rhye
5.     In the Lap of the Gods
6.     Killer Queen
7.     Tenement Funster
8.     Flick of the Wrist
9.     Lily of the Valley
10.  Stone Cold Crazy
11.  Liar
Night at the Opera
12.  Death on Two Legs (Dedicated To...)
13.  Lazing on a Sunday Afternoon
14.  I'm in Love with My Car
15.  You're My Best Friend
16.  '39
17.  Sweet Lady
18.  Seaside Rendezvous
19.  The Prophet's Song
20.  Love of My Life
21.  Good Company
22.  Bohemian Rhapsody Εδώ
23.  God Save the Queen
Encore
24.  In the Lap of the Gods... Revisited

25.  Somebody to Love  Εδώ

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

The Robert Cray Band Live @ Town Hall Birmingham 16 October 2015


Έπειτα από μια απαραίτητη παύση μερικών μηνών, η νέα συναυλιακή σεζόν άνοιξε χθες με εντυπωσιακό τρόπο. Ο Robert Cray και η μπάντα του φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια υπηρεσίας στο χώρο του Blues ομολογουμένως με μεγάλη συνέπεια και συνέχεια. 
Ίσως ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους εκείνης της γενειάς που πήραν τη σκυτάλη από τους μέγιστους του παρελθόντος.
Το οδοιπορικό δύσκολο και αγχωτικό λόγω Παρασκευής με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κίνηση στους δρόμους, έφτασα στο χώρο της συναυλίας με μισή ώρα καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης. Τη συναυλία άνοιξε ένας νέος σχετικά μουσικός ονόματι Shawn Jones (http://shawnjonesmusic.com/). Μεγαλωμένος με ακούσματα του Hank Williams, φανερά επηρεασμένος από το στυλ του Stevie Ray Vaughn, πρόλαβα να ακούσω και να δω μόνο τρια από τα τραγούδια του μόνο με συνοδεία της φωνής του και της ηλεκτρικής κιθάρας του. 
Γνώριμος ο χώρος, το σχεδόν μυστικιστικό κτίριο το "δημαρχείο" του Μπέρμινχαμ, ένας υπέροχος συναυλικός χώρος με φανταστική ακουστική και διακόσμηση η οποία παραπέμπει σε ελληνιστικούς ή ρωμαικούς ρυθμούς με λευκά μάρμαρα και μεγάλες κολώνες. 



Ο Robert και η μπάντα του εμφανίστηκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 20:30 καταχειροκροτούμενοι από μια κατάμεστη αίθουσα όπου με πρόχειρους υπολογισμούς μπόρεσα να δω ότι ήταν περίπου 1000 άτομα στην αρένα και περίπου 600-700 στους μικρούς εξώστες δεξιά και αριστερά και τη μεγάλη κερκίδα πίσω.

Η γοητεία του απλού μελωδικού μπλουζ συνάντησε χθές την ευγένεια που συμπυκνώνεται σε ένα απλό χαμόγελο του Robert (ίδιο με αυτό του Denzel Washington), οι μελωδίες που βγαίνουν από το "προσεκτικό" του παίξιμο και μια φωνή οικεία τόσο ώστε να ταιριάξει με τη λήξη μιας αγχώδους Παρασκευής. Ακούσαμε μεταξύ άλλων, αφού δεν κατάφερα να βρω το setlist, τα Phone Booth, The forecast, Poor Johnny, Chicken in the Kitchen, On the road down, το καταπληκτικό Sadder Days, Right next door, Times make two, Great big old House, Shiver, Deep in my soul, και τέλος το Hip Tight Onions. Στο τελευταίο η "χημεία" μεταξύ του Robert και του μπασίστα του γκρούπ Richard Cousins ήταν εμφανής (θα το δείτε στο βίντεο παρακάτω). Μιλώντας για αυτή τη μορφή, τον μπασίστα, θα ήθελα να προσθέσω ότι ήταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ξυπόλυτος!

Αρνητικά σημεία: 
Δε θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε. Αυτή την εμμονή με τις συστάσεις μέσω μεγαφώνων, αλλά και κατά την είσοδο σχετικά με την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών και βίντεο δε θα την καταλάβω ποτέ. Ιδαίτερα σε μια εποχή που η χρήση κινητών τηλεφώνων σου επιτρέπει να έχεις ένα εν δυνάμη τρίτο μάτι. Ο ίδιος μάλιστα ο Cray διακωμώδησε τα πράγματα όταν είδε κάποιον να χρησιμοποιεί το κινητό του λέγοντας ψυθιριστά στο μικρόφωνό του "I saw you mate, you re in trouble now".

Μολονότι κατάμεστη η αίθουσα, το κοινό ήταν εκδηλωτικό μόνο ανάμεσα στα τραγούδια και ποτέ κατά τη διάρκεια. Ιδιαίτερα δε αφού ο Robert μάλλον επιδίωκε τη σύμπραξη του κοινού κάνοντας συνεχώς fade out με τη κιθάρα του περιμένοντας μάταια κάποια ρυθμικά χειροκροτήματα. 

Φυσικά η μικρή διάρκεια της συναυλίας. Δεν περιμένω άλλωστε από κανένα καλλιτέχνη να φτάσει τον Bruce Springsteen σε διάρκεια συναυλιών, αλλά πραγματικά δυο ώρες είναι πολύ λίγο. Ακόμα και στο encore έπαιξαν τρια μόνο κομμάτια.

Τελικό μου συμπέρασμα πέρα από τη συναυλία εν γένει, η δύναμη αυτής της μουσικής εδώ και δεκαετίες μου δημιουργεί αυτήν την αίσθητική όαση, το υπέροχο μεγαλείο της blues, αυτή τη μελαχγολική ευδαιμονία.







Σχετικό βίντεο: εδώ