Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Dropkick Murphys Live at Birmingham 22/03/2015 - Review

   Ο τίτλος αυτή τη φορά θα μπορούσε να είναι: "Είναι τρελοί οι Ιρλανδοί!" Αλλά μήπως μόνο Ιρλανδοί υπήρχαν στο O2 Academy του Birmingham το βράδυ της Κυριακής; Υπήρχαν και δυο τρελοί από την Ιρλανδία του Νότου, της Μεσογείου. Ή μήπως η Ιρλανδία είναι η Ελλάδα του Βορρά; Μικρή σημασία έχει.
   Εκείνο που έχει σημασία είναι να μπορέσω να μεταφέρω στην οθόνη σας την ένταση, τη ζωντάνια, το μεγαλείο της μουσικής. Δεν ξέρω αν το καταφέρω αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω. 
   Οι πόρτες ήταν ανοιχτές από τις 18:30 το απόγευμα. Δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση αφού συνήθως οι συναυλίες τελειώνουν σχετικά νωρίς, ήταν και Κυριακή... Μετά τον γνωστό αυστηρό σωματικό έλεγχο στην πόρτα από τους σεκιουριτάδες μπήκαμε στο..Principal του Birmingham (να μην επαναλαμβάνομαι, έχω περιγράψει το χώρο σε άλλο review). Δεκαπέντε λεπτά αργότερα έγινε η πρώτη "έκρηξη". Τα φώτα σβήσανε και εμφανίστηκαν μπροστά μας, με ένα καταιγιστικό set celtic punk, οι Resistance 77(εδώ). Ιστορική μπάντα, ξεκίνησαν την καριέρα τους αρχές του 1980. 


Resistance 77

Resistance 77

Resistance 77
Το κοινό που είχε αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο, ζεστάθηκε για τα καλά αν και ο ήχος μάλλον τους αδίκησε με τα φωνητικά να είναι πολύ δυνατά χωρίς να ξεχωρίζουν οι δυο κιθάρες.
Έπαιξαν περίπου 35 λεπτά, και μετά έδωσαν την ευκαιρία στο κοινό να ξαναγεμίσει τα ποτήρια τους. 
  Είκοσι λεπτά αργότερα στη σκηνή ανέβηκαν οι Blood or Whiskey (εδώ). Η φωνή του τραγουδιστή μου θύμισε πολύ Joe Strummer, η φυσιογνωμία του τον ηθοποιό Gerard Butler, και οι κινήσεις του στη σκηνή muppet show!! Ξεχώρισα το τραγούδι "poxy pub" (εδώ).  Αποκάλυψη του συγκροτήματος ο τύπος που έπαιζε φλογέρα και έκανε φωνητικά σχεδόν κρυμμένος μέσα στην κουκούλα της ζακέτας του. Επίσης και εδώ ο ήχος τους αδίκησε, μιας και ήταν προσαρμοσμένος στους DPKM's.(εδώ) 

Blood or Whiskey


Blood or Whiskey
Blood or Whiskey
Το τρίτο συγκρότημα στη σειρά ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη: Εμφανίστηκαν στη σκηνή περίπου στις 20:25, μέσα σε αποθέωση. Οι Mahones (εδώ) αποτελούν συγκρότημα τα τελευταία 25 χρόνια ξεκινώντας από Pubs και φτάνοντας να κερδίσουν τον τίτλο του καλύτερου Irish punk δίσκου για το 2012. Βέβαια το μεγάλο τους πλεονέκτημα ακούει στο όνομα Katie McConnell, μέλος στο συγκρότημα παίζοντας ακορντεόν και σύζυγος του τραγουδιστή Finny McConnell προς μεγάλη απογοήτευση του φίλου μου του Pepper. Συμμετείχαν για περίπου 40 λεπτά παίζοντας 9 τραγούδια τα οποία έκαναν το κοινό ακόμη πιο ανυπόμονο. Όση ώρα χρειάστηκε στους τεχνικούς να αλλάξουν το σκηνικό δε σταμάτησαν να φωνάζουν συνθήματα!
Katie McConnell
Σαράντα λεπτά αργότερα και αφού οι τεχνικοί και βοηθητικοί έκαναν τις απαραίτητες αλλαγές, τα φώτα έσβησαν, άρχισε να ακούγεται ένα γνώριμο τραγουδάκι με τη φωνή μιας άλλης Ιρλανδής, της Sinead O'connor. (Για την ακρίβεια  "The Foggy Dew" -The Chieftains with Sinead O'Connor).


Οι Dropkick Murphy's επί σκηνής αρχίζοντας με το "Your Spirit's Alive". Στο τέλος αυτού του τραγουδιού ο μπασίστας Ken Casey μας ενημέρωσε ότι η συναυλία αυτή ήταν και η τελευταία αυτής της περιοδείας (μια περιοδεία που μάλλον δεν είχε αρχή! Από το 2007 μέχρι τώρα είναι διαρκώς στους δρόμους αλλά ας θεωρήσουμε τυπικά ότι η "Celtic Punk Invasion Tour" ξεκίνησε το 2012). Επίσης ότι για το playlist ευθύνεται αποκλειστικά το τεχνικό και βοηθητικό προσωπικό τους τιμής ένεκεν. 

Συνοπτικά το setlist: 
  1. Your Spirit's Alive 
  2. The Warrior's Code 
  3. Gonna Be a Blackout Tonight 
  4. The Boys Are Back (εδώ)
  5. Shattered 
  6. Alcohol (Gang Green cover)
  7. Road of the Righteous 
  8. Prisoner's Song 
  9. Broken Hymns 
  10. Out of Our Heads 
  11. Famous for Nothing 
  12. In the Streets of Boston 
  13. Rose Tattoo (εδώ)
  14. Rocky Road to Dublin ([traditional] cover)
  15. Hang 'Em High 
  16. Iron Chin (The Bruisers cover)
  17. Forever 
  18. Time to Go 
  19. 78 RPM (Stiff Little Fingers cover)
  20. Citizen C.I.A. 
  21. The State of Massachusetts 
  22. I'm Shipping Up to Boston (With Blood or Whiskey & The Mahones) (εδώ)
23.  Encore:

  1. Baba O'Riley (The Who cover)
  2. Kiss Me, I'm Shitfaced 
  3. Skinhead on the MBTA 
  4. T.N.T. (AC/DC cover)
  5. Boys on the Docks 
Θα πρέπει να κάνω ιδιαίτερη αναφορά σε δυο-τρια γεγονότα που θεωρώ άξια λόγου: 
- Διασκευες: Τρομερή εκτέλεση στο Baba O'Riley των Who, με το σήμα κατατεθέν των Who να παίζει παράλληλα σε αυτό των DPKM. Ακούστηκαν επίσης το ΤΝΤ από AC/DC, 78RPM από Stiff Little Fingers.
- Kiss me I'm shitfaced: Στο τραγούδι αυτό ανέβασαν στην σκηνή όλο τον γυναικείο πληθυσμό που υπήρχε στο pit. ("οι περισσότερες δε βλέπονταν" ήταν η παρατήρηση του Pepper!). Επίσης στην οθόνη πίσω τους έγραφε: "Only the jackasses takes selfies on stage - FEEL THE MOMENT". Το αποτέλεσμα; Όλες έβγαιναν selfies επί σκηνής!!!
- "I'm Shipping Up to Boston": Στο τραγούδι αυτό συμμετείχαν και τα support group.
- Ken Casey: Ακούραστος, έμεινε στο τέλος της συναυλίας για φωτογραφίες και κουβεντούλα με το κοινό.

Συνοψίζοντας: Για να γιορτάσει την τελευταία ημερομηνία μιας άκρως επιτυχημένης περιοδείας, ή  non-stop πάρτι και χαοτικής συμπεριφοράς, αυτό το «σκυλολόι» της Σέλτικ-punk χτύπησε το Μπέρμιγχαμ για να υπενθυμίσει σε όλους ακριβώς γιατί το πανκ απέχει πολύ από το να θεωρείται νεκρό είδος. Ο κόσμος ήταν σε μια φρενίτιδα από την αρχή με όλους να κινούνται στους ρυθμούς του μπάσου και τυμπάνων, στα "χαλικώδη" φωνητικά και στις στριμμένες κιθάρες ... Το encore τους έγινε πραγματικά για να πάρει το χαρακτήρα του παρτυ και πιστέψτε με, οι γύρω δε βαρεθηκαν ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

"Πάρτυ" είναι πραγματικά ο μόνος τρόπος για να συνοψίσω αυτό το σόου. Κάθε μπάντα που κόσμησε το στάδιο ήταν ενεργητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσωπικά νοιώθω τυχερός που βρέθηκα σε αυτό το Πάρτυ.







Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

The Christians @ Art House Stratford Upon Avon 21/02/2015 Review

   Όταν στα μέσα του Ιανουαρίου είδα τη μικρή αφίσα στους δρόμους της πόλης που με(μας) καλούσε σε ένα μουσικό ταξίδι στα μέσα της δεκαετίας του '80, ομολογώ δεν πολυ-ενθουσιάστηκα. Μερικές μέρες αργότερα αποφάσισα να μπω στο μποξ όφις να αγοράσω δυο εισητήρια. Σκέφτηκα ότι σε μια πόλη μουσικά "νεκρή" μια τέτοια ευκαιρία δε θα έπρεπε να πάει χαμένη.
   Ομολογώ επίσης ότι δεν έχω πλήρη γνώση της δισκογραφίας τους. Σκόρπια κομμάτια στη συλλογή μου, κυρίως από το 1987 και μετά, αν και όπως ανακάλυψα αργότερα έχουν αρκετά άλμπουμ με το πιο πρόσφατο το 2012.

   Ο χώρος: Το Art House είναι ένας πολυχώρος που φιλοξενεί εικαστικές εκθέσεις, θεάματα, παντομίμα, συναυλίες, θεατρικά.









Η αίθουσα συναυλιών μου θύμισε πολύ έντονα το cafe Americen στη Θεσσαλονίκη γιατί είχε μπροστά στη σκηνή αραδιασμένα μεγάλα κυκλικά τραπέζια, ενώ πίσω υπήρχαν οι καθιερωμένες εξέδρες και από πάνω το κουβούκλιο του ηχολήπτη. Άρτια μικροφωνική εγκατάσταση και φωτιστικά, ο ήχος βέβαια υποστηρίζεται θαυμάσια και από έναν μεγάλο ξύλινο τρούλο στην οροφή της αίθουσας. Δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει το καθιερωμένο μπαρ στο φουαγιέ με τέσσερις ανθρώπους να το πλαισιώνουν φυσικά λόγω μεγάλης ζήτησης... (Οι τιμές πολύ χαμηλές για τα στάνταρ μιας εκδήλωσης).




   Η συναυλία: Είναι στιγμές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου εντελώς προκατειλλημμένο. Συχνά όμως, ευτυχώς, πέφτω έξω. Έτσι και τώρα. Είχα στο μυαλό μου μια συναυλία με λίγα ακουστικά όργανα και γενικά χαμηλών τόνων live. Έπεσα πολύ έξω. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Για περίπου 30 λεπτά τη συναυλία άνοιξε ένας νέος μουσικός ονόματι Ben Maggs εδώ και εδώ Κινείται στο χώρο του folk pop και το set list του ήταν πάρα πολύ καλό με μια ακουστική κιθάρα, samples που ηχογραφούσε επί σκηνής (πολύ διαδεδομένο εδώ στην Αγγλία), κρουστά και με πολύ στενή επαφή με το κοινό. 
   Οι Christians ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 8. Μας εξέπληξαν πολύ ευχάριστα με την αμεσότητα που είχαν με το κοινό. Ο Garry Christian μας έκανε πολλές φορές να γελάσουμε στα διαστήματα ανάμεσα στα τραγούδια, αλλά η "εισαγωγή" του ως...άλλος Σέξπηρ αναρωτούμενος "Να ζει κανείς ή να μη ζει" έλυσε το κοινό και την μπάντα του. Μας εξήγησε ότι ήταν η πρώτη του φορά στο Στρατφορντ και ως γνήσιο τέκνο του Λίβερπουλ μας προέτρεψε να επισκεφτούμε την πόλη του αφού πρώτα αφήσουμε το αυτοκίνητό μας (!) στο Στράτφορντ! Αυτό ήταν. Για περίπου 2 ώρες μας έδωσε ένα ρεσιτάλ φωνητικών ικανοτήτων, μαζί με ρεσιτάλ χιούμορ και αυτοσαρκασμού στα ενδιάμεσα διαστήματα. Αξιοσημείωτο είναι ότι μερικές ημέρες μετά τη συναυλία θα γιόρταζε τα 60ά του γεννέθλια, πράγμα που όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς. Ακούστηκαν τα τραγούδια "The Bottle"εδώ, "Words"εδώ, "Hooverville", "Harvest for the world", "Born Again","What’s in a Word", Forgotten Town, Ideal World κ.ά.


Γενικά η συναυλία άφησε πολλές και καλές εντυπώσεις. Ιδιαίτερα σε μια πόλη που δε φημίζεται για τις πολλές ποπ ή ροκ μουσικές εκδηλώσεις.


Μεγάλο credit το ότι για πρώτη φορά που παραβρίσκομαι σε συναυλία εδώ στην Αγγλία, οι φωτογραφίες και τα βίντεο ήταν ελεύθερα(!) Κανείς δε μας έψαξε στην πόρτα, κανείς δε μας είπε τίποτα κατα τη διάρκειά.








Οι "μουσικές ιστορίες" θα συνεχιστούν (ελπίζω). Ακολουθούν πολύ δυνατά ονόματα και ελπίζω να μπορέσω να βιντεοσκοπήσω μερικές στιγμές από αυτές. Θα ήθελα τα σχόλιά σας για αυτές τις αναρτήσεις.

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Nils Lofgren @ Town Hall, Birmingham 19/01/2015

Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα να οδηγήσω μέχρι το κέντρο του Μπέρμινχαμ και ομολογώ ότι εάν δεν είχα το GPS δεν υπήρχε πιθανότητα να φτάσω εγκαίρως χωρίς να χαθώ. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Ξεκινώντας να γράψω για το καθιερωμένο review μιας συναυλίας σκέφτομαι ότι είναι τελικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να το κάνω καθαρά αντικειμενικά. Είναι βλέπετε θέμα γούστου, θέμα καθαρά προσωπικών μουσικών επιλογών. Από την άλλη πλευρά όμως κάποιος που διαβάζει αυτό το κείμενο να μπορεί να πάρει μια γεύση από την χθεσινοβραδυνή μου μουσική-συναυλιακή εμπειρία.

Ο Nils Lofgren για πολλούς είναι «άγνωστος». Όχι όμως για τους «μυημένους» στις μουσικές του Neil Young, Bruce Springsteen, Crosby-Stills-Nash, Lou Reed κ.ά. Ένας πολυτάλαντος μουσικός, ένας υπέροχος κιθαρίστας-πιανίστας, ένας δημιουργός που η διαδρομή του φέτος με ή χωρίς συνεργασίες κλείνει τα 47 χρόνια καριέρας.
Εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 8 το βράδυ μέσα σε μια κατάμεστη συμφωνική αίθουσα του «δημαρχείου» του Μπέρμινχαμ (χωρητικότητας περίπου 1200 θέσεων), παίζοντας άρπα στην αρχή του τραγουδιού “Too many miles”εδώ και απογειώνοντας το κομμάτι με ένα ανεπανάληπτο σόλο κιθάρας. Αυτό ήταν αρκετό για να ζεστάνει τον κόσμο που μαζεύτηκε εκεί. Αν και μου είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ όλα τα τραγούδια που ακούστηκαν σε μια 2ωρη συναυλία, ακολούθησαν τα: Keith don’t go, Shine Silently, Goin Back, No mercy, Black Books, Long May You Run και άλλα.
Ενδιάμεσα άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων (δαίμονες τις αποκάλεσε) και ευτράπελων με πολλούς αστέρες που συνεργάστηκε. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον «δύστροπο» Neil Young και στο παρασκήνιο που υπήρξε πριν την ηχογράφηση του MTV unplugged και μέχρι εκείνο να προβληθεί τελικά.  Συνεργάτης του ο Greg Varlotta εδώ που έκανε κυριολεκτικά τα πάντα: τραγούδησε, έπαιξε πιάνο, κιθάρα, τρομπέτα, χόρεψε κλακέτες!  Εκείνο όμως που ξεχώρισε και που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί από τις θέσεις του ήταν το απίστευτο φινάλε όταν ο Greg άρχισε να χορεύει κλακέτες συνοδεία της κιθάρας του Nils. Το επανέλαβαν άλλη μια φορά στο encore μαζί και ενώ ο Nils έπαιζε συγχρόνως κιθάρα! (I Came To Dance).


Ιδιαίτερη στιγμή και μοναδική εμπειρία ήταν μετά το τέλος της συναυλίας όπου ο Nils βγήκε στο φουαγιέ με την ακουστική του κιθάρα, έσφιξε όσα χέρια βρήκε μπροστά του, υπέγραψε μπλουζάκια και cd και μας έπαιξε με την κιθάρα του μερικά από τα κομμάτια που «δεν πρόλαβε» να παίξει εντός σκηνής!  Δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δέχτηκε παραγγελιές αλλά δυστυχώς δεν δέχτηκε να βγάλουμε φωτογραφίες. Αυτό ίσως να ήταν και το μόνο αρνητικό της χθεσινής βραδιάς. Υπήρξε πολύ αυστηρός έλεγχος για φωτογραφίες και βίντεο οπότε να με συγχωρείτε, αλλά όλα αυτά που τράβηξα ήταν κάτω από μεγάλη πίεση.







Υ.Γ. Προς τους φίλους μου του NoSurrender δηλώνω ότι έκανα το καθήκον μου! It's up to him now!

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

Bryan Adams at LG Arena, Birmingham review

Πέρασαν 30 χρόνια από την κυκλοφορία ενός από τους πλέον επιτυχημένους δίσκους της σύγχρονης μουσικής παγκοσμίως. Ένας δίσκος (και μετέπειτα καλλιτέχνης) ο οποίος είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...



Το «οδοιπορικό» μας σήμερα έχει συναυλία. Ροκ συναυλία όπως αυτές που μάθαμε να παρακολουθούμε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και επιστρέφοντας στην Αγγλία «έπεσε» το μάτι μου σε κάτι γνώριμο από παλιά. Το εξώφυλο του Reckless να δεσπόζει στα μουσικά site ως προπομπός μιας επετειακής συναυλίας τον Νοέμβριο, όχι πολύ μακριά από εδώ. Με κινήσεις μηχανικές, αυτόματες η κατοχύρωση 2 εισητηρίων ήταν γεγονός. Θα ήταν πρώτη «ζωντανή» γνωριμία με τον Κύριο Άνταμς για μένα και τρίτη(!) για τη γυναίκα μου. Ο καιρός πέρασε, ο Νοέμβριος έφτασε όπως και ο καλεσμένος μου από Αθήνα που έκανε το ταξίδι μόνο για αυτό το γεγονός.




Οι τρεις μας λοιπόν το απόγευμα της Τετάρτης ξεκινήσαμε για το LG Arena που αποτελεί ένα μικρό(!) μέρος ενός τεραστίων διαστάσεων εκθεσιακό χώρο (647497 m2 συνολική επιφάνεια από τα οποία τα 186000 m2 στεγασμένα). Το LG Arena, χωρητικότητας 15.700 θεατών βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο του Birmingham και με άμεση πρόσβαση στο σιδηροδρομικό σταθμό και στάση λεοφωρείων. Εντυπωσιακό να το φαντάζεσαι ή να το βλέπεις στο χάρτη και σχεδόν ασύλληπτο να το βλέπεις μπροστά σου.


Η συναυλία ξεκινούσε στις 7:30 και παρόλη την αργοπορία μας μέχρι να προσανατολιστούμε, φτάσαμε εγκαίρως και κατευθυνθήκαμε στις θέσεις μας. Εσωτερικά το LG θυμίζει κλειστό γήπεδο μπάσκετ χωρίς όμως δεύτερο διάζωμα και αγωνιστικό χώρο. Παντού θέσεις ακόμα και στην αρένα κάτι που δε μου έκανε καλή εντύπωση στην αρχή. Ο κόσμος είχε κατακλύσει το χώρο, υπολόγισα περίπου 12 με 13 χιλιάδες άτομα κρίνοντας από το γεγονός ότι ελάχιστες θέσεις ήταν κενές. Προς έκπληξη όλων μας η συναυλία άρχισε λίγο πριν τις 8. Από την αρχή ένας καταιγιστικός ροκ ρυθμός με το reckless. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, που όμως είχε μείνει έξω από τις επιλογές για το δίσκο, (κακώς κατά τη γνώμη μου). Ακολούθησαν όλα τα τραγούδια του δίσκου χωρίς διακοπές ακριβώς όπως είναι η σειρά τους στον δίσκο. Στο Long Gone η προσθήκη φυσαρμόνικας απογείωσε το κομμάτι, ενώ η οπτική υποστήριξη της συναυλίας στην μεγάλη οθόνη πίσω του αφηγούσε κατά κάποιον τρόπο μικρές ιστορίες μερικές από τις οποίες μάλλον είναι δική του παραγωγή λόγω της ενασχόλησής του και με τη φωτογραφία. Μικρή αναφορά έκανε για το It's only Love εδώ που το ηχογράφησε με την Tina Turner στο Birmingham και στο Let Me Down Easy εδώ που ηχογράφησε μαζί με τον Roger Daltrey των Who. Εξήγησε επίσης ότι τα κομμάτια του δίσκου που τελικά έμειναν εκτός δίσκου ήταν πολύ δύσκολη επιλογή αλλά υπήρχε ο περιορισμός των δέκα τραγουδιών που χωράει το βινύλιο. Μην ξεχνάτε ότι το CD δεν υπήρχε το 1984. 
Η βραχνή φωνή του μας εντυπωσίασε, παρά τα 55 χρόνια του μένει ίδια και απαράλαχτη όπως ακουγόταν στα πρώτα άλμπουμ του, όπως και η σκηνική του παρουσία λιτή και γεμάτη ενέργεια. Η συνέχεια της παράστασης είχε μερικές από τις πιο μεγάλες του επιτυχίες, αν και προσωπικά ποτέ μου δε χώνεψα τις γλυκανάλατες μπαλάντες Everything I do και All for Love. Κατέβασε λίγο ταχύτητα σε αυτά τα σημεία, ενώ είχε ξεσηκώσει τον κόσμο αλλά αυτό φάνηκε να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα με μια θάλασσα από οθόνες κινητών τηλεφώνων. Κάποτε το κάναμε με τους αναπτήρες μας, αλλά η ψηφιακή και αντικαπνιστική εποχή έχει πλέον επικρατήσει.


Η μπάντα του είναι ακριβώς η ίδια που τον συνοδεύει σε όλη του την πορεία μέχρι στιγμής. Φαίνεται το δέσιμο μεταξύ τους, ιδιαίτερα σε στιγμές απότομης παύσης για να συμμετάσχει το κοινό. Ιδαίτερη μνεία στον Keith Scott, τον κιθαρίστα, ο οποίος έδωσε την αίσθηση της τέλειας υποστήριξης των τραγουδιών με τους αυτοσχεδιασμούς του και δίκαια θεωρείται από τους καλύτερους του χώρου.

Η διάρκεια της συναυλίας ήταν κάτι παραπάνω από 2 ώρες. Ο Άνταμς εξακολουθεί να γεμίζει στάδια με καλό rock and roll, φαίνεται να απολαμβάνει την τέχνη του και να ξεσηκώνει ακόμα το πλήθος κάνοντας τους να χορεύουν στους διαδρόμους. 

Το setlist της βραδιάς:
Reckless
One Night Love Affair
She's Only Happy When She's Dancin'
Run To You
Heaven
Kids Wanna Rock
It's Only Love
Long Gone
Somebody
Ain't Gonna Cry
Summer Of '69
Let Me Down Easy (acoustic)
(Everything I Do) I Do It for You
If Ya Wanna Be Bad Ya Gotta Be Good
Cuts Like a Knife
Can't Stop This Thing We Started
Please Forgive Me
When You're Gone
(Bryan Adams & Melanie C cover) (acoustic)
18 Til I Die
Cloud #9
The Only Thing That Looks Good on Me Is You

Encore:
You've Been a Friend to Me
C'mon Everybody (Eddie Cochran cover)
She Knows Me (acoustic)
Straight from the Heart (acoustic)
All for Love (Bryan Adams, Rod Stewart & Sting cover) (acoustic)








Ευχαριστώ τον Δημήτρη (κατά κόσμο papdx) που ήρθε από Αθήνα για τη συναυλία και βοήθησε με τις φωτό και τα βίντεο. 



















Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ Ή "ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ";

ΕΤΣΙ;
Ή ΕΤΣΙ;


Προσπαθώντας να βγάλω μια άκρη σχετικά με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το υπόλοιπο Ηνωμένο βασίλειο μίλησα με αρκετούς ανθρώπους, διάβασα πολλά άρθρα και τελικά μπορώ να πω ότι κατέληξα σε ορισμένα συμπέρασματα.
Δε θα μπώ στη διαδικασία να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία τα οποία μπορεί ο καθένας να βρει κάνοντας μια βόλτα στο διαδίκτιο. Περισσότερο θα σταθώ στο πρακτικό κομμάτι. Με λίγα λόγια δηλαδή τι σημαίνει πρακτικά η ανεξαρτησία (ή μη) της Σκωτίας από το ΗΒ.
Κατά τη γνώμη μου το θέμα έχει τρεις άξονες: Είναι κατεξοχήν πολιτικό τόσο για το πολιτικό μέλλον του Κάμερον όσο και για το αντίστοιχο του Σάλμοντ. Είναι σαφώς οικονομικό, λόγω κυρίως των πετρελαίων που βρέθηκαν τη δεκαετία του 70, αλλά και λόγω της μεγάλης συζήτησης για το δημόσιο χρέος της Μ.Β ως σύνολο, τη λίρα, το ευρώ κλπ. Τέλος είναι και γαιοστρατηγικό για τί σε ενδεχόμενο «ναι» ανοίγει  ο δρόμος και για άλλα δημοψηφίσματα σε άλλες περιοχές της Ευρώπης όπως η Καταλονία, Βασκία, Φλαμανδία, Βαυαρία, Ουαλία.
Ως προς τον πρώτο άξονα, και μόνο το γεγονός ότι σύσσωμη η πολιτική εξουσία του Γουστμίνστερ «εγκαταστάθηκε» στη Σκωτία με σκοπό την προεκλογική εκστρατεία του «όχι» λέει πόσα διακυβεύονται για τον πρωθυπουργικό θώκο (τωρινό και μελλοντικό). Προσθέτοντας την έμμεση παρέμβαση της κατά τα άλλα «ουδέτερης» Ελισσάβετ, φανερώνει έναν πανικό. Έναν πανικό που ξαφνικά μεταδόθηκε μόλις τις τελευταίες εβδομάδες που οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ραγδαία αύξηση του «ναι». Ακολούθησαν πολλές υποσχέσεις, πολλά ανταλλάγματα αλλά και πολλοί εκβιασμοί.
Στο οικονομικό άξονα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο δε θα κρατήσουν πολύ. Ένα μερίδιο του μέσου όρου των ετήσιων εσόδων από το πετρέλαιο είναι περίπου αυτό που παίρνει η Σκωτία σε φορολογικά έσοδα. Το κράτος πρόνοιας της Σκωτίας θα πρέπει είτε να πάρει λιγότερη χρηματοδότηση, ή οι φόροι θα πρέπει να αυξηθούν. Αυτό απλά θα σήμαινε λιτότητα. Η Σκωτία έχει επίσης μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα απ ότι το υπόλοιπο ΗΒ. Αυτό σημαίνει μια συρρίκνωση της φορολογικής βάσης, και  αυξανόμενη δαπάνη για τα ηλικιωμένα άτομα εξαρτώμενα από τις κρατικές συντάξεις και την υγεία . Θα μπορούσε να είναι σε θέση να το αντισταθμίσει αυτό με την ενθάρρυνση της μετανάστευσης. Αλλά μέχρι στιγμής, τα τελευταία 15 χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της μετανάστευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο πηγαίνει νότια και όχι βόρεια. Η μόνη επιλογή είναι η δημιουργία βιώσιμου νομίσματος, η δημιουργία της δική της κεντρικής τράπεζας. Αυτό που πιθανότατα θα αναγκαστεί να κάνει τελικά είναι να προσχωρήσει στην ΕΕ και τελικά το ευρώ. Άραγε έτσι είναι τα πράγματα; Το SNP που είναι το κυβερνών κόμμα στη Σκωτία υποστηρίζει ότι τα οφέλη από πιθανή ανεξαρτησία είναι πολύ μεγαλύτερα από οποιαδήποτε εκβιαστικά διλλήμματα που θέτει το Λονδίνο. Το δυστύχημα είναι ότι δεν δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα αυτά ποντάροντας στο «πατριωτικό» συναίσθημα. Μην ξεχνάτε ότι το συγκεκριμένο κόμμα είναι το «εθνικιστικό» κόμμα της Σκωτίας με όλα όσα ο όρος κουβαλά.
Προσωπικά δεν παίρνω θέση. Θεωρώ ότι είναι απόλυτο δικαίωμα των Σκωτσέζων να επιλέξουν την ανεξαρτησία τους ή όχι. Δεν έχω πειστεί όμως για την πρόθεσή τους. Ανεξαρτησία για σημαίνει καμμία εξάρτηση από κανέναν. Όταν όμως ακούω από Σκωτσέζους ότι ναι μεν αλλά ναι στην ΕΕ, ναι στη Στερλίνα, ναι στην Ελισσάβετ, ναι στο ενιαίο διαβατήριο, όχι στον διαχωρισμό του κράτους πρόνοιας, τότε για ποιά ανεξαρτησία μιλάμε;
Μιλώντας με συναδέλφους είτε Άγγλους είτε Σκώτους, είναι πεπεισμένοι για την επικράτηση του «όχι». Θεωρούν ότι τα οφέλη από το «δωρεάν» εθνικό σύστημα υγείας, τη φορολογία, την «δωρεάν» εκπαίδευση τη συμμετοχή σε παγκόσμιους οργανισμούς, την επιχειρηματικότητα, είναι περισσότερο ελκυστικά από το συναισθηματικό όραμα μιας ανεξάρτητης Σκωτίας. Μου έκανε δε εντύπωση η φράση ενός συναδέλφου που μου είπε ότι μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στη Σκωτία, θα πρέπει να ακολουθήσει ένα δημοψήφισμα στην Αγγλία εάν τελικά θέλουν τη Σκωτία ή όχι!

Γεγονός είναι ότι είτε «ναι», είτε «όχι», χαμένοι είναι πάντα οι Σκωτσέζοι. Και αυτό γιατί πάντα θα αντιμετωπίζονται κριτικά(sic) από τους Άγγλους. Ως ανεξάρτητοι θα είναι αυτοί που «διέλυσαν» τη Μεγάλη Βρετανία, ως τμήμα τους θα είναι αυτοί που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την «ενότητα».