Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

The Christians @ Art House Stratford Upon Avon 21/02/2015 Review

   Όταν στα μέσα του Ιανουαρίου είδα τη μικρή αφίσα στους δρόμους της πόλης που με(μας) καλούσε σε ένα μουσικό ταξίδι στα μέσα της δεκαετίας του '80, ομολογώ δεν πολυ-ενθουσιάστηκα. Μερικές μέρες αργότερα αποφάσισα να μπω στο μποξ όφις να αγοράσω δυο εισητήρια. Σκέφτηκα ότι σε μια πόλη μουσικά "νεκρή" μια τέτοια ευκαιρία δε θα έπρεπε να πάει χαμένη.
   Ομολογώ επίσης ότι δεν έχω πλήρη γνώση της δισκογραφίας τους. Σκόρπια κομμάτια στη συλλογή μου, κυρίως από το 1987 και μετά, αν και όπως ανακάλυψα αργότερα έχουν αρκετά άλμπουμ με το πιο πρόσφατο το 2012.

   Ο χώρος: Το Art House είναι ένας πολυχώρος που φιλοξενεί εικαστικές εκθέσεις, θεάματα, παντομίμα, συναυλίες, θεατρικά.









Η αίθουσα συναυλιών μου θύμισε πολύ έντονα το cafe Americen στη Θεσσαλονίκη γιατί είχε μπροστά στη σκηνή αραδιασμένα μεγάλα κυκλικά τραπέζια, ενώ πίσω υπήρχαν οι καθιερωμένες εξέδρες και από πάνω το κουβούκλιο του ηχολήπτη. Άρτια μικροφωνική εγκατάσταση και φωτιστικά, ο ήχος βέβαια υποστηρίζεται θαυμάσια και από έναν μεγάλο ξύλινο τρούλο στην οροφή της αίθουσας. Δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει το καθιερωμένο μπαρ στο φουαγιέ με τέσσερις ανθρώπους να το πλαισιώνουν φυσικά λόγω μεγάλης ζήτησης... (Οι τιμές πολύ χαμηλές για τα στάνταρ μιας εκδήλωσης).




   Η συναυλία: Είναι στιγμές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου εντελώς προκατειλλημμένο. Συχνά όμως, ευτυχώς, πέφτω έξω. Έτσι και τώρα. Είχα στο μυαλό μου μια συναυλία με λίγα ακουστικά όργανα και γενικά χαμηλών τόνων live. Έπεσα πολύ έξω. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Για περίπου 30 λεπτά τη συναυλία άνοιξε ένας νέος μουσικός ονόματι Ben Maggs εδώ και εδώ Κινείται στο χώρο του folk pop και το set list του ήταν πάρα πολύ καλό με μια ακουστική κιθάρα, samples που ηχογραφούσε επί σκηνής (πολύ διαδεδομένο εδώ στην Αγγλία), κρουστά και με πολύ στενή επαφή με το κοινό. 
   Οι Christians ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 8. Μας εξέπληξαν πολύ ευχάριστα με την αμεσότητα που είχαν με το κοινό. Ο Garry Christian μας έκανε πολλές φορές να γελάσουμε στα διαστήματα ανάμεσα στα τραγούδια, αλλά η "εισαγωγή" του ως...άλλος Σέξπηρ αναρωτούμενος "Να ζει κανείς ή να μη ζει" έλυσε το κοινό και την μπάντα του. Μας εξήγησε ότι ήταν η πρώτη του φορά στο Στρατφορντ και ως γνήσιο τέκνο του Λίβερπουλ μας προέτρεψε να επισκεφτούμε την πόλη του αφού πρώτα αφήσουμε το αυτοκίνητό μας (!) στο Στράτφορντ! Αυτό ήταν. Για περίπου 2 ώρες μας έδωσε ένα ρεσιτάλ φωνητικών ικανοτήτων, μαζί με ρεσιτάλ χιούμορ και αυτοσαρκασμού στα ενδιάμεσα διαστήματα. Αξιοσημείωτο είναι ότι μερικές ημέρες μετά τη συναυλία θα γιόρταζε τα 60ά του γεννέθλια, πράγμα που όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς. Ακούστηκαν τα τραγούδια "The Bottle"εδώ, "Words"εδώ, "Hooverville", "Harvest for the world", "Born Again","What’s in a Word", Forgotten Town, Ideal World κ.ά.


Γενικά η συναυλία άφησε πολλές και καλές εντυπώσεις. Ιδιαίτερα σε μια πόλη που δε φημίζεται για τις πολλές ποπ ή ροκ μουσικές εκδηλώσεις.


Μεγάλο credit το ότι για πρώτη φορά που παραβρίσκομαι σε συναυλία εδώ στην Αγγλία, οι φωτογραφίες και τα βίντεο ήταν ελεύθερα(!) Κανείς δε μας έψαξε στην πόρτα, κανείς δε μας είπε τίποτα κατα τη διάρκειά.








Οι "μουσικές ιστορίες" θα συνεχιστούν (ελπίζω). Ακολουθούν πολύ δυνατά ονόματα και ελπίζω να μπορέσω να βιντεοσκοπήσω μερικές στιγμές από αυτές. Θα ήθελα τα σχόλιά σας για αυτές τις αναρτήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου