Paul Heaton & Jacqui Abbott live at O2 Academy Birmingham

Η Πέμπτη 10 Μαρτίου ήταν μια δύσκολη ημέρα. Εκτός από τις καθημερινές δραστηριότητες, ρουτίνα πλέον, υπήρχαν στο πρόγραμμα επιπλέον δουλειές που έπρεπε να συνδιαστούν με τον πιο αρμονικό τρόπο ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά. Όπως όμως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, το σύμπαν συνομωτεί εναντίον σου προβάλλοντας τον χρόνο ως ανυπέρβλητο εμπόδιο. Κάπως έτσι ξεκίνησε ακόμη ένα οδοιπορικό στο "γειτονικό" Birmingham για μια προγραμματισμένη κατά τα άλλα συναυλία. Είχαν στραβώσει τόσο τα πράγματα που το GPS αποφάσισε να παραδώσει το πνεύμα του, το κινητό να έχει μια καθυστέρηση στις οδηγίες που έδινε και με λίγα λόγια όλο αυτό οδήγησε σε καθυστέρηση 45 λεπτών και τα νεύρα σε αρνητικά νούμερα. Για καλή μου τύχη δεν έχασα τίποτα. Οι πόρτες δεν είχαν καν ουρές, μπήκα μέσα κατευθείαν, πήρα θέση σχετικά γρήγορα παρά το sold out και σε λιγότερο από μισή ώρα η συναυλία ξεκίνησε. 

Την άνοιξε λίγο πριν τις 8 ο Niall Kelly και η μπάντα του με ένα ημίωρο Folk/Rock set. (Πληροφορίες εδώ και ένα δείγμα εδώ). Ξεχώρισε το κορυφαίο Lady Dancer. 

Σχεδόν αμέσως μετά βγήκαν οι Paul Heaton και Jacqui Abbott παίζοντας τραγούδια από τον νέο τους δίσκο "What Have We Become". Ακολούθησε πανδαιμόνιο στο "Fun" ένα καθαρό Housemartins τραγούδι και η βραδιά κύλησε ακόμα πιο ευχάριστα με τα "Perfect 10", "(Man Is) The Biggest Bitch of All", "D.I.Y." , "The Austerity of Love", "Happy Hour"εδώ, "I ll sail this ship alone"εδώ, "You keep it all in", "Don't marry her"εδώ, "Caravan of Love"εδώ, "A little time"εδώ, "Rotterdam", κ.ά.  Η παράσταση δόθηκε με φοβερό ενθουσιασμό και εντυπωσιακή ακρίβεια από δύο φανταστικές φωνές που ξύπνησαν αναμνήσεις μιας αγαπημένης δεκαετίας.

Ο Paul Heaton δε χρειάζεται καμία εισαγωγή, ο πρώην frontman των Housemartins και των Beautiful South είναι ένας θρύλος της μουσικής με χαρακτηριστική φωνή και με μια ιδαίτερη ικανότητα να δημιουργεί ποιοτικές μελωδίες. Έχει όμως δίπλα του και την συνεργάτιδά του στους Beautiful South, μια γυναίκα με την πιο άμεσα αναγνωρίσιμη φωνή, τη Jacqui Abbott η οποία δένει απόλυτα με τη φωνή του. Η όλη συναυλία έμοιαζε με μια ιστορική αναδρομή στις ένδοξες ημέρες της Britpop και σήμα κατατεθέν ίσως να ήταν η ζακέτα του Heaton που δεν αποχωρήστικε καθόλου παρόλη την ζέστη που επικρατούσε στο χώρο. 


Ήταν μια βραδιά νοσταλγίας, μια σταθερή και ευχάριστη συλλογή της βρετανικής ποπ μουσικής γραμμένη με κοινωνική συνείδηση ​​και μια ιδιόμορφη αίσθηση του χιούμορ. Χιούμορ που ο Heaton φρόντισε να μας υπενθυμίσει πολλές φορές ανάμεσα στα τραγούδια του σχολιάζοντας ποικιλοτρόπως τη ζωή μέσα από όλα τα εώς τώρα βιώματά του.

Το κοινό με εξέπληξε ευχάριστα. Πολύ εκδηλωτικοί, κατέκλησαν την αίθουσα, συμμετείχαν σε κάθε τραγούδι, ανάγκασαν τους πρωταγωνιστές να βγουν δυο φορές στο τέλος μεγαλώνοντας τη διάρκεια της συναυλίας λίγο παραπάνω από τις 2 ώρες. Πριν ένα χρόνο δοκίμασα να τους δω στην ίδια πόλη σε άλλο χώρο αλλά δυστυχώς ήταν sold out μέσα σε λίγες ώρες. Δεν είχα ιδέα το πόσο δημοφιλείς παραμένουν. 

Παρόλες τις δυσκολίες και το άγχος να προλάβω, ήταν μια επιτυχημένη βραδιά. Όχι τόσο γιατί τελικά πρόλαβα, αλλά για το χαμόγελο που μου έδωσαν. Για μέρες. 

Niall Kelly

Niall Kelly

Η Τάξη του ’92 και το προτζεκτ των 25 χρόνων

   Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι το ποδόσφαιρο στις μέρες μας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και πιο δαπανηρές επιχειρήσεις παγκοσμίως. Χορηγίες εκκατομυρίων και μισθοί ποδοσφαιριστών σε δυσθεώρητα ύψη παίζουν ίσως τον βασικό ρόλο.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον 5 παλιόφιλοι βετεράνοι ποδοσφαιριστές της Μαντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι Phil Neville, Nicky Butt, Ryan Giggs, Gary Neville, Paul Scholes αποφάσισαν να ξαναγυρίσουν στις ρίζες τους. Αποφάσισαν να αγοράσουν το 51% ενός  μικρού ποδοσφαιρικού συλλόγου από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες, τη Salford City FC, η οποία εδρεύει σε ένα προάστιο του Μάντσεστερ, και να στήσουν ένα πρότζεκτ 20-25 χρόνων πάνω της με απώτερο σκοπό τη συμμετοχή της στη Πρέμιερ λιγκ. (το υπόλοιπο 49% ανήκει σε έναν επιχειρηματία με έδρα τη Σιγκαπούρη).

   Όσοι έχετε συνηθίσει την Ελληνική πραγματικότητα θα αναρωτηθείτε «ε, καλά, σιγά το πράγμα. Εδώ οι Λύκοι Ευόσμου και η Χαλκηδόνα, ακόμα και ο Αθηναικός το πετύχανε σε λιγότερο χρόνο».

Οπότε θα πρέπει να κάνω μια μικρή παρέμβαση εδώ για να αναφέρω μερικά πράγματα για τις κατηγορίες ποδοσφαίρου στην Αγγλία.

Εκτός φυσικά την Πρέμιερ λιγκ που ξέρουν άπαντες, στην Αγγλία η Football League Championship, η Football League One, η Football League Two, η National League, η National League North μαζί με τη National League South (θεωρήστε τις στην ίδια κατηγορία σαν το πρωτάθλημα της Γ’ εθνικής στην Ελλάδα με 2 ομίλους), οι Northern Premier League Premier Division, Southern Football League Premier Division, Isthmian League Premier Division (ως μια κατηγορία), οι Northern Premier League Division One North, Northern Premier League Division One South, Southern Football League Division One Central, Southern Football League Division One South & West, Isthmian League Division One North, Isthmian League Division One South (ως μια κατηγορία), άλλες 14 υποκατηγορίες χωρισμένες πάντα με γεωγραφικά κριτήρια, και τέλος καμμιά 15 κατηγορίες όλες πάντα με γεωγραφικά κριτήρια και αποτελούμενες από πάνω από 20 υποκατηγορίες.

Για να κατανοήσετε την πολυπλοκότητα της πυραμίδας δείτε απλά το παρακάτω διάγραμμα.

   Μετά από αυτή την παρένθεση θα πρέπει να κατάλαβε ο καχύποπτος αναγνώστης την δυσκολία του εγχειρήματος.

Η Salford City FC κατάφερε στο τέλος της περσινής σεζόν να ανέβει από τη Northern Premier League Division One North, στη Northern Premier League Premier Division κατηγορία. Πριν μερικές μέρες έπαιξε και για πρώτη φορά στην ιστορία της μάτς κυπέλου απέναντι στη Νοτς Κάουντι την οποία νίκησε με 2-0. Το BBC πλήρωσε 67000 λίρες για τα δικαιώματα του παιχνιδιού και 1400 φίλαθλοι βρέθηκαν στο γήπεδο δημιουργώντας το πρώτο...sold out αφού αυτή είναι η χωρητικότητα του γηπέδου. Τα εισητήρια κόστιζαν 4 λίρες για τα παιδιά και 7 λίρες για τους ενήλικες.

Πριν δυο μέρες λοιπόν προβλήθηκε από το BBC το πρώτο μέρος του ντοκυμαντέρ για αυτό το ποδοσφαιρικό πείραμα.

   Είναι από αυτές τις μικρές ιστορίες ποδοσφαίρου που θυμίζουν παιδικά παραμύθια. Το μέλλον θα δείξει εάν αυτό θα γράψει Ιστορία ή απλά θα μείνει στην Ιστορία ως  παράδειγμα εφήμερου μάρκετινγκ. Το σίγουρο είναι ότι θα μνημονεύται τουλάχιστον ως το τέλος της σεζόν.

Queen Extravaganza live @ Leamington Spa Assembly

Μερικούς μήνες πριν κλείνοντας δυο εισητήρια για τους Queen Extravaganza δε μπορούσα να φανταστώ πόσο αγαπητοί ήταν/είναι ο Mercury και η παρέα του στο Αγγλικό κοινό. Γνωρίζοντας τη δημοφιλία των tribute bands, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα να δεις το αυθεντικό, σχεδόν γελούσα με την ιδέα να παρακολουθήσω κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον να το απολαύσω τελικά.

Πράγματι η περιέργεια καμμιά φορά σε οδηγεί και σε ευχάριστες εκπλήξεις. Μια τέτοια έκπληξη λοιπόν ένιωσα το βράδυ της Παρασκευής 30/10 κατευθυνόμενος στο κοντινό Leamington Spa, μια μικρή ιστορική αλλά πολύ ζωντανή πόλη μόλις 11 μίλια μακριά. Η έκπληξή μου ξεκίνησε με την άφιξή μου στο χώρο της συναυλίας, βλέποντας μια τεράστια ουρά περίπου μισού χιλιομέτρου μπροστά από το Assembly τρια τέταρτα πριν ξεκινήσει η συναυλία σύμφωνα με το πρόγραμμα. Ευτυχώς η αναμονή δεν ήταν μεγάλη και γρήγορα βρεθήκαμε στο κύριο χώρο ο οποίος βρίσκεται στον πρώτο όροφο του κτιρίου. Μου έδωσε την εντύπωση ενός τεράστιου κλοβού, με ξύλινο πάτωμα χωρίς κολώνες και σταντ, έναν μικρό εξώστη στο πίσω μέρος και την σκηνή να καλύπτει το εμπρός τμήμα καλυμμένη με ένα τεράστιο πανό με το σήμα κατατεθέν των Queen.

Leamington Spa Assembly

Μετά τον απαραίτητο «ανεφοδιασμό» των σχεδόν αλκοολικών Άγγλων με μπύρες και τη σχετική εξοικείωση με το χώρο, περίπου 30 λεπτά μετά την προκαθορισμένη ώρα η συναυλία ξεκίνησε με μια καταιγίδα καπνών, φωτισμού και το Now I'm Here. Ήταν μια καλή προθέρμανση για ότι θα επακολουθούσε.

Η συναυλία σήμανε την αρχή μιας περιοδείας στη Μ.Βρετανία, μετά τις εμφανίσεις τους στην Αυστραλία. Ταυτόχρονα συνέπεσε με τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τη κυκλοφορία των Queen του δίσκου  A Night at the Opera του 1975. Μετά τα 11 πρώτα τραγούδια (βλέπε setlist παρακάτω) ακολούθησε ένα διάλειμμα περίπου 25 λεπτών πριν εμφανιστούν ξανά στη σκηνή με ενδυμασία όπερας για να παίξουν ολόκληρο το συγκεκριμένο δίσκο. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν στα φωνητικά ερμηνεύοντας ανά περίπτωση κομμάτια του δίσκου. Επιπλέον ο εξαιρετικός ντράμμερ έδωσε μια απίστευτη παράσταση τόσο φωνητικά όσο και παίζοντας ντραμς. Εξαιρετικές ερμηνίες, απίστευτο δέσιμο μεταξύ τους, συμμετοχή του κόσμου το τρίπτυχο της επιτυχίας τους. Πολύ καλός ήχος και εντυπωσιακός φωτισμός, εφέ από βίντεο με βοήθεια προτζέκτορα συμπλήρωσαν τα προηγούμενα. 

Ασφυκτικά γεμάτος ο χώρος αν και μικρή η χωρητικότητά του. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό μπορώ να πω ότι πρέπει να υπήρχαν περί τις 1000 ψυχές στο Assembly, διαφόρων ηλικιών. 

Στα αρνητικά της βραδιάς αν και δεν υπήρχαν πολλά για να γκρινιάξω, θα έλεγα μόνο την παρουσία πολύ κόσμου που έκαναν τη βιντεοσκόπηση πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη. Η έλλειψη κλίσης στο δάπεδο είχε σαν αποτέλεσμα την αναζήτηση κενών μεταξύ των θεατών αν είχες την ατυχία να είσαι πίσω από ψηλότερο άτομο.

Δεν έχω δει άλλη tribute band ζωντανά σε όσα χρόνια παρακολουθώ συναυλίες και εξακολουθώ να έχω μια κριτική στάση απέναντι στο φαινόμενο αυτό. Ωστόσο εάν το μέτρο σύγκρισης αποτελεί η χθεσινή βραδιά θεωρώ ότι δύσκολα θα ξαναβρώ τόσο υψηλά στάνταρ. Επίσης ομολογώ ότι τους Queen Extravaganza ευχαρίστως θα τους έβλεπα ξανά.

Τέλος κάτι που συζητούσαμε εχθές είναι ότι το να σε ακολουθεί η λαμπερή σκιά ενός παρελθόντος το οποίο δεν είναι δικό σου, δεν ανήκει σε σένα, αλλά με αυτό είσαι αναγνωρίσιμος αποτελεί μεγάλη κατάρα και ευλογία ταυτόχρονα. Όλοι αυτοί οι εξαιρετικοί μουσικοί δύσκολα θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τη κληρονομιά των Queen ακόμη κι αν αυτό δεν είναι δίκαιο γι αυτούς.

Υ.Γ. Απολαύστε τα δύο βίντεο που με πολύ κόπο κατάφερα να τραβήξω. Μετά κλείστε τα μάτια και ακούστε τα τραγούδια μόνο. Θα νιώσετε σαν να ακούτε τον Freddie.

Λίγα λόγια για τους Star της βραδιάς:

Το συγκρότημα Queen Extravaganza είναι μια ιδέα του ντράμμερ των αυθεντικών Queen Roger Taylor, να δημιουργήσει ένα σύνολο μουσικών που θα συνεχίσουν να διαδίδουν μέσω περιοδειών τη μουσική τους και στις νέες γενιές. Με συμπαραστάτες τους Brian May και Spike Edney (πλήκτρα στους Queen), ανέλαβε την παραγωγή και επέλεξε τους μουσικούς μέσα από ένα σόου της τηλεόρασης. Εδω θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στον τραγουδιστή Marc Martel μιας και αποτελεί ίσως την πειστικότερη περίπτωση κάποιου που όχι απλά μιμείται κάποιον, αλλά έχει ακριβώς την ίδια χροιά της φωνής του μεγάλου Freddie Mercury. Αμερικανός, συμμετείχε στο αμερικάνικο τηλεοπτικό τάλεντ σόου και έστειλε ο ίδιος ένα βίντεο ερμηνεύοντας α καπέλα το “Somebody to love” στον Taylor που όπως ήταν φυσικό θα ήταν μάλλον τρελός αν δεν τον επέλεγε.

Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος είναι: κιθάρα Brian Gresh, ντράμμερ Tyler Warren, μπάσο Francois-Olivier Doyon και keyboards Brandon Ethridge.

 Setlist

1.     Now I'm Here

2.     Keep Yourself Alive

3.     The March of the Black Queen

4.     Seven Seas of Rhye

5.     In the Lap of the Gods

6.     Killer Queen

7.     Tenement Funster

8.     Flick of the Wrist

9.     Lily of the Valley

10.  Stone Cold Crazy

11.  Liar

Night at the Opera

12.  Death on Two Legs (Dedicated To...)

13.  Lazing on a Sunday Afternoon

14.  I'm in Love with My Car

15.  You're My Best Friend

16.  '39

17.  Sweet Lady

18.  Seaside Rendezvous

19.  The Prophet's Song

20.  Love of My Life

21.  Good Company

22.  Bohemian Rhapsody Εδώ

23.  God Save the Queen

Encore

24.  In the Lap of the Gods... Revisited

25.  Somebody to Love  Εδώ

The Robert Cray Band Live @ Town Hall Birmingham 16 October 2015

Έπειτα από μια απαραίτητη παύση μερικών μηνών, η νέα συναυλιακή σεζόν άνοιξε χθες με εντυπωσιακό τρόπο. Ο Robert Cray και η μπάντα του φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια υπηρεσίας στο χώρο του Blues ομολογουμένως με μεγάλη συνέπεια και συνέχεια. 
Ίσως ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους εκείνης της γενειάς που πήραν τη σκυτάλη από τους μέγιστους του παρελθόντος.
Το οδοιπορικό δύσκολο και αγχωτικό λόγω Παρασκευής με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κίνηση στους δρόμους, έφτασα στο χώρο της συναυλίας με μισή ώρα καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης. Τη συναυλία άνοιξε ένας νέος σχετικά μουσικός ονόματι Shawn Jones (http://shawnjonesmusic.com/). Μεγαλωμένος με ακούσματα του Hank Williams, φανερά επηρεασμένος από το στυλ του Stevie Ray Vaughn, πρόλαβα να ακούσω και να δω μόνο τρια από τα τραγούδια του μόνο με συνοδεία της φωνής του και της ηλεκτρικής κιθάρας του. 
Γνώριμος ο χώρος, το σχεδόν μυστικιστικό κτίριο το "δημαρχείο" του Μπέρμινχαμ, ένας υπέροχος συναυλικός χώρος με φανταστική ακουστική και διακόσμηση η οποία παραπέμπει σε ελληνιστικούς ή ρωμαικούς ρυθμούς με λευκά μάρμαρα και μεγάλες κολώνες. 

Ο Robert και η μπάντα του εμφανίστηκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 20:30 καταχειροκροτούμενοι από μια κατάμεστη αίθουσα όπου με πρόχειρους υπολογισμούς μπόρεσα να δω ότι ήταν περίπου 1000 άτομα στην αρένα και περίπου 600-700 στους μικρούς εξώστες δεξιά και αριστερά και τη μεγάλη κερκίδα πίσω.

Η γοητεία του απλού μελωδικού μπλουζ συνάντησε χθές την ευγένεια που συμπυκνώνεται σε ένα απλό χαμόγελο του Robert (ίδιο με αυτό του Denzel Washington), οι μελωδίες που βγαίνουν από το "προσεκτικό" του παίξιμο και μια φωνή οικεία τόσο ώστε να ταιριάξει με τη λήξη μιας αγχώδους Παρασκευής. Ακούσαμε μεταξύ άλλων, αφού δεν κατάφερα να βρω το setlist, τα Phone Booth, The forecast, Poor Johnny, Chicken in the Kitchen, On the road down, το καταπληκτικό Sadder Days, Right next door, Times make two, Great big old House, Shiver, Deep in my soul, και τέλος το Hip Tight Onions. Στο τελευταίο η "χημεία" μεταξύ του Robert και του μπασίστα του γκρούπ Richard Cousins ήταν εμφανής (θα το δείτε στο βίντεο παρακάτω). Μιλώντας για αυτή τη μορφή, τον μπασίστα, θα ήθελα να προσθέσω ότι ήταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ξυπόλυτος!

Αρνητικά σημεία: 
Δε θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε. Αυτή την εμμονή με τις συστάσεις μέσω μεγαφώνων, αλλά και κατά την είσοδο σχετικά με την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών και βίντεο δε θα την καταλάβω ποτέ. Ιδαίτερα σε μια εποχή που η χρήση κινητών τηλεφώνων σου επιτρέπει να έχεις ένα εν δυνάμη τρίτο μάτι. Ο ίδιος μάλιστα ο Cray διακωμώδησε τα πράγματα όταν είδε κάποιον να χρησιμοποιεί το κινητό του λέγοντας ψυθιριστά στο μικρόφωνό του "I saw you mate, you re in trouble now".

Μολονότι κατάμεστη η αίθουσα, το κοινό ήταν εκδηλωτικό μόνο ανάμεσα στα τραγούδια και ποτέ κατά τη διάρκεια. Ιδιαίτερα δε αφού ο Robert μάλλον επιδίωκε τη σύμπραξη του κοινού κάνοντας συνεχώς fade out με τη κιθάρα του περιμένοντας μάταια κάποια ρυθμικά χειροκροτήματα. 

Φυσικά η μικρή διάρκεια της συναυλίας. Δεν περιμένω άλλωστε από κανένα καλλιτέχνη να φτάσει τον Bruce Springsteen σε διάρκεια συναυλιών, αλλά πραγματικά δυο ώρες είναι πολύ λίγο. Ακόμα και στο encore έπαιξαν τρια μόνο κομμάτια.

Τελικό μου συμπέρασμα πέρα από τη συναυλία εν γένει, η δύναμη αυτής της μουσικής εδώ και δεκαετίες μου δημιουργεί αυτήν την αίσθητική όαση, το υπέροχο μεγαλείο της blues, αυτή τη μελαχγολική ευδαιμονία.

Σχετικό βίντεο: εδώ

Mark Knopfler live @ Genting Arena Birmingham Review

  Όσοι είναι πάνω από 35 θεωρούνται "υπεύθυνοι" για μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη σύγχρονη μουσική ιστορία, ενός από τους πιο πετυχημένους δίσκους όλων των εποχών (με πάνω από 30 εκατομύρια πωλήσεις) το Brothers in Arms των Dire Straits. Ένας γνώριμος τύπος λοιπόν, με μια φωνή βραχνή, αργή, σχεδόν μουρμούρα, έδωσε στη χθεσινή νύχτα μια αύρα της δεκαετίας του '80. Τότε που ο μοναδικός ήχος των Dire Straits μας έδωσε μερικά από τα τελειότερα διαχρονικά μουσικά διαμάντια. 

  Μέχρι την ώρα της συναυλίας αναρωτιόμουν πως είναι να έχεις ταυτιστεί ως καλλιτέχνης με το συγκρότημα των νεανικών σου χρόνων και να πασχίζεις μετά οκτώ ολοκληρωμένα σόλο άλμπουμ να απαγκιστρωθείς από αυτό το παρελθόν ακολουθώντας τα δικά σου μονοπάτια... Δύσκολο. Το κοινό (και εγώ μαζί φυσικά) εξακολουθεί να θέλει να ακούσει εκείνα, τα παλιά, δύσκολο να αποδεχθεί νεωτερισμούς. Με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησα να επισκεφτώ το συναυλιακά φιλόξενο "Genting Arena" του Μπέρμινγχαμ το βράδυ της 23ης Μαίου. 

  Το οδοιπορικό θα το παραλείψω αυτή τη φορά μιας και το έχω περιγράψει πολλάκις σε προηγούμενες αναρτήσεις. Η συναυλία είχε αρχική ώρα έναρξης τις 19:30 και πράγματι δεv άργησε ούτε λεπτό. Ξεκίνησε με το "Broken Bones" από το νέο του δίσκο "traker", ένα κομμάτι που θυμίζει ιδιαίτερα JJ Cale τόσο στη κιθάρα όσο και στο αργόσυρτο "μουρμουρητό" της ιδαίτερης φωνής του. Τα επόμενα δυο κομμάτια που μας έπαιξε θύμισαν περισσότερο την κιθάρα που όλοι έχουμε ακούσει, αυτή που "τραγουδάει" μαζί του τόσα χρόνια. Περισσότερο αμερικάνικος κάντρι ήχος που στα αυτιά του κοινού μάλλον δεν ενθουσίασε παρά το άρτιο παίξιμο όχι μόνο του ίδιου αλλά και των ξεχωριστών μουσικών που τον πλαισίωναν. Τα επόμενα 3-4 τραγούδια έδειξαν την μεγάλη απήχηση που έχει η παραδοσιακή Ιρλανδέζικη μουσική στις επιρροές του Κνόφλερ, με φλάουτα, ιρλανδέζικη γκάιντα και ακορντεόν να συνοδεύουν τις κιθάρες του. Πραγματική μουσική πανδαισία αλλά μάλλον περισσότερο ως σάουντρακ παρά σε ροκ συναυλία. 

  Η "έκρηξη" έγινε στο "I used to could" που εμένα προσωπικά μου θύμισε τον συγχωρεμένο John Campbell. Αξιοσημείωτο ότι ενώ στην στούντιο έκδοση συνοδεύεται από φυσαρμόνικα, στη συναυλία χρησιμοποιήθηκε σαξόφωνο το οποίο απογείωσε το κομμάτι. 

  Η στιγμή που όλο το στάδιο περίμενε έγινε αργότερα. Συγχωρήστε με οι παλαιότεροι, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που άκουσα τα τραγούδια "Romeo & Juliet"  και "Telegraph Road" ίσως στην καλύτερη εκτέλεση μέχρι τώρα και νιώθω ακόμα πιο τυχερός που τα βιντεοσκόπησα (βλέπε setlist παρακάτω). 

  

  

Τέλος, μερικές επισημάνσεις: 

- Θα παρατηρήσατε ότι η συγκεκριμένη λίστα περιέχει μόνο 18 τραγούδια. Δεδομένου ότι κάθε κομμάτι κρατούσε τουλάχιστον 6 με 7 λεπτά, η καθαρή συνολική διάρκεια της συναυλίας ήταν 2 ώρες και 10 λεπτά. 

- Ο ήχος στην αρχή μου φάνηκε κάπως μουντός, μετά τα 3 πρώτα τραγούδια άλλαξε προς το καλύτερο. Θεωρώ ότι ήταν λάθος ηχοληψίας, δεν ευθύνονταν οι μουσικοί.

- Στο τέλος της συναυλίας σαν να μου φάνηκε ένας βιαστικός να φύγει Κνόφλερ, παρόλο που η μπάντα του και το κοινό τον καλούσε να παίξει κι άλλο. Πράγματι, νομίζω ότι ακόμα 1-2  Dire Straits τραγούδια θα χωρούσαν στο λιτό encore του. Έτσι για να μας γεμίσει λίγο την επιστροφή. Παράπονο μεγάλο από μένα ότι δεν άκουσα το "Tunnel of Love" που επιθυμούσα διακαώς να το ακούσω και να το δω ζωντανά. 

Συνολικά θα έλεγα ότι παρακολούθησα μια συναυλία που είχε τις στιγμές της. Θα μπορούσε να ήταν μια τέλεια συναυλία εάν κρατούσε λίγο παραπάνω και μας έδινε μερικά διαμάντια πραπάνω στο τέλος. Καταλαβαίνω όμως το νόημα μιας τουρνέ απολύτως. Μιλάμε για promotion ενός καινούριου δίσκου. Είναι αυτό που περιέγραψα στην αρχή, η ταύτιση δηλάδή του δημιουργού με παλαιότερες δουλειές. Γενικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένος για το γεγονός ότι είδα ζωντανά ένα θρύλο, έναν βιρτουόζο της κιθάρας. 

Υ.Γ.1 Από τα αξιοσημείωτα της βραδιάς ήταν η γνωριμία του κοινού με δύο σπουδαίους νέους καλλιτέχνες, την Ruth Moody στη φωνή και τον Nigel Hitchcock στο σαξόφωνο.
Υ.Γ.2 Η συναυλική περίοδος για μένα μάλλον έληξε για φέτος. Από το φθινόπωρο πάλι στο δρόμο εκτός εάν παρουσιαστεί κάτι πολύ καλό μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές. Περιμένω τα σχόλιά σας είτε εδώ, είτε στο facebook. 

setlist:

1. Broken Bones 

2. Corned Beef City 

3. Privateering 

4. Father and Son 

5. Hill Farmer's Blues 

6. Kingdom of Gold(with Ruth Moody on backing vocals)

7. Skydiver  (with Ruth Moody on backing vocals)

8. Laughs and Jokes and Drinks and Smokes 

9. I Used to Could  (Nigel Hitchcock on sax) εδώ

10. Romeo and Juliet (Dire Straits song) (Nigel Hitchcock on sax) εδώ

11. Sultans of Swing (Dire Straits song) εδώ

12. Haul Away (tour premiere)

13. Postcards from Paraguay 

14. Speedway at Nazareth 

15. Telegraph Road  (Dire Straits song) εδώ

Encore:

16. So Far Away  (Dire Straits song)

17. Wherever I Go  (with Ruth Moody on vocals and Nigel Hitchcock on sax)

18. Going Home: Theme from Local Hero  (Nigel Hitchcock on sax)