Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

The Robert Cray Band Live @ Town Hall Birmingham 16 October 2015


Έπειτα από μια απαραίτητη παύση μερικών μηνών, η νέα συναυλιακή σεζόν άνοιξε χθες με εντυπωσιακό τρόπο. Ο Robert Cray και η μπάντα του φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια υπηρεσίας στο χώρο του Blues ομολογουμένως με μεγάλη συνέπεια και συνέχεια. 
Ίσως ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους εκείνης της γενειάς που πήραν τη σκυτάλη από τους μέγιστους του παρελθόντος.
Το οδοιπορικό δύσκολο και αγχωτικό λόγω Παρασκευής με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κίνηση στους δρόμους, έφτασα στο χώρο της συναυλίας με μισή ώρα καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης. Τη συναυλία άνοιξε ένας νέος σχετικά μουσικός ονόματι Shawn Jones (http://shawnjonesmusic.com/). Μεγαλωμένος με ακούσματα του Hank Williams, φανερά επηρεασμένος από το στυλ του Stevie Ray Vaughn, πρόλαβα να ακούσω και να δω μόνο τρια από τα τραγούδια του μόνο με συνοδεία της φωνής του και της ηλεκτρικής κιθάρας του. 
Γνώριμος ο χώρος, το σχεδόν μυστικιστικό κτίριο το "δημαρχείο" του Μπέρμινχαμ, ένας υπέροχος συναυλικός χώρος με φανταστική ακουστική και διακόσμηση η οποία παραπέμπει σε ελληνιστικούς ή ρωμαικούς ρυθμούς με λευκά μάρμαρα και μεγάλες κολώνες. 



Ο Robert και η μπάντα του εμφανίστηκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 20:30 καταχειροκροτούμενοι από μια κατάμεστη αίθουσα όπου με πρόχειρους υπολογισμούς μπόρεσα να δω ότι ήταν περίπου 1000 άτομα στην αρένα και περίπου 600-700 στους μικρούς εξώστες δεξιά και αριστερά και τη μεγάλη κερκίδα πίσω.

Η γοητεία του απλού μελωδικού μπλουζ συνάντησε χθές την ευγένεια που συμπυκνώνεται σε ένα απλό χαμόγελο του Robert (ίδιο με αυτό του Denzel Washington), οι μελωδίες που βγαίνουν από το "προσεκτικό" του παίξιμο και μια φωνή οικεία τόσο ώστε να ταιριάξει με τη λήξη μιας αγχώδους Παρασκευής. Ακούσαμε μεταξύ άλλων, αφού δεν κατάφερα να βρω το setlist, τα Phone Booth, The forecast, Poor Johnny, Chicken in the Kitchen, On the road down, το καταπληκτικό Sadder Days, Right next door, Times make two, Great big old House, Shiver, Deep in my soul, και τέλος το Hip Tight Onions. Στο τελευταίο η "χημεία" μεταξύ του Robert και του μπασίστα του γκρούπ Richard Cousins ήταν εμφανής (θα το δείτε στο βίντεο παρακάτω). Μιλώντας για αυτή τη μορφή, τον μπασίστα, θα ήθελα να προσθέσω ότι ήταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ξυπόλυτος!

Αρνητικά σημεία: 
Δε θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε. Αυτή την εμμονή με τις συστάσεις μέσω μεγαφώνων, αλλά και κατά την είσοδο σχετικά με την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών και βίντεο δε θα την καταλάβω ποτέ. Ιδαίτερα σε μια εποχή που η χρήση κινητών τηλεφώνων σου επιτρέπει να έχεις ένα εν δυνάμη τρίτο μάτι. Ο ίδιος μάλιστα ο Cray διακωμώδησε τα πράγματα όταν είδε κάποιον να χρησιμοποιεί το κινητό του λέγοντας ψυθιριστά στο μικρόφωνό του "I saw you mate, you re in trouble now".

Μολονότι κατάμεστη η αίθουσα, το κοινό ήταν εκδηλωτικό μόνο ανάμεσα στα τραγούδια και ποτέ κατά τη διάρκεια. Ιδιαίτερα δε αφού ο Robert μάλλον επιδίωκε τη σύμπραξη του κοινού κάνοντας συνεχώς fade out με τη κιθάρα του περιμένοντας μάταια κάποια ρυθμικά χειροκροτήματα. 

Φυσικά η μικρή διάρκεια της συναυλίας. Δεν περιμένω άλλωστε από κανένα καλλιτέχνη να φτάσει τον Bruce Springsteen σε διάρκεια συναυλιών, αλλά πραγματικά δυο ώρες είναι πολύ λίγο. Ακόμα και στο encore έπαιξαν τρια μόνο κομμάτια.

Τελικό μου συμπέρασμα πέρα από τη συναυλία εν γένει, η δύναμη αυτής της μουσικής εδώ και δεκαετίες μου δημιουργεί αυτήν την αίσθητική όαση, το υπέροχο μεγαλείο της blues, αυτή τη μελαχγολική ευδαιμονία.







Σχετικό βίντεο: εδώ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου