Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Mark Knopfler live @ Genting Arena Birmingham Review

  Όσοι είναι πάνω από 35 θεωρούνται "υπεύθυνοι" για μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη σύγχρονη μουσική ιστορία, ενός από τους πιο πετυχημένους δίσκους όλων των εποχών (με πάνω από 30 εκατομύρια πωλήσεις) το Brothers in Arms των Dire Straits. Ένας γνώριμος τύπος λοιπόν, με μια φωνή βραχνή, αργή, σχεδόν μουρμούρα, έδωσε στη χθεσινή νύχτα μια αύρα της δεκαετίας του '80. Τότε που ο μοναδικός ήχος των Dire Straits μας έδωσε μερικά από τα τελειότερα διαχρονικά μουσικά διαμάντια. 

  Μέχρι την ώρα της συναυλίας αναρωτιόμουν πως είναι να έχεις ταυτιστεί ως καλλιτέχνης με το συγκρότημα των νεανικών σου χρόνων και να πασχίζεις μετά οκτώ ολοκληρωμένα σόλο άλμπουμ να απαγκιστρωθείς από αυτό το παρελθόν ακολουθώντας τα δικά σου μονοπάτια... Δύσκολο. Το κοινό (και εγώ μαζί φυσικά) εξακολουθεί να θέλει να ακούσει εκείνα, τα παλιά, δύσκολο να αποδεχθεί νεωτερισμούς. Με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησα να επισκεφτώ το συναυλιακά φιλόξενο "Genting Arena" του Μπέρμινγχαμ το βράδυ της 23ης Μαίου. 

  Το οδοιπορικό θα το παραλείψω αυτή τη φορά μιας και το έχω περιγράψει πολλάκις σε προηγούμενες αναρτήσεις. Η συναυλία είχε αρχική ώρα έναρξης τις 19:30 και πράγματι δεv άργησε ούτε λεπτό. Ξεκίνησε με το "Broken Bones" από το νέο του δίσκο "traker", ένα κομμάτι που θυμίζει ιδιαίτερα JJ Cale τόσο στη κιθάρα όσο και στο αργόσυρτο "μουρμουρητό" της ιδαίτερης φωνής του. Τα επόμενα δυο κομμάτια που μας έπαιξε θύμισαν περισσότερο την κιθάρα που όλοι έχουμε ακούσει, αυτή που "τραγουδάει" μαζί του τόσα χρόνια. Περισσότερο αμερικάνικος κάντρι ήχος που στα αυτιά του κοινού μάλλον δεν ενθουσίασε παρά το άρτιο παίξιμο όχι μόνο του ίδιου αλλά και των ξεχωριστών μουσικών που τον πλαισίωναν. Τα επόμενα 3-4 τραγούδια έδειξαν την μεγάλη απήχηση που έχει η παραδοσιακή Ιρλανδέζικη μουσική στις επιρροές του Κνόφλερ, με φλάουτα, ιρλανδέζικη γκάιντα και ακορντεόν να συνοδεύουν τις κιθάρες του. Πραγματική μουσική πανδαισία αλλά μάλλον περισσότερο ως σάουντρακ παρά σε ροκ συναυλία. 

  Η "έκρηξη" έγινε στο "I used to could" που εμένα προσωπικά μου θύμισε τον συγχωρεμένο John Campbell. Αξιοσημείωτο ότι ενώ στην στούντιο έκδοση συνοδεύεται από φυσαρμόνικα, στη συναυλία χρησιμοποιήθηκε σαξόφωνο το οποίο απογείωσε το κομμάτι. 
  Η στιγμή που όλο το στάδιο περίμενε έγινε αργότερα. Συγχωρήστε με οι παλαιότεροι, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που άκουσα τα τραγούδια "Romeo & Juliet"  και "Telegraph Road" ίσως στην καλύτερη εκτέλεση μέχρι τώρα και νιώθω ακόμα πιο τυχερός που τα βιντεοσκόπησα (βλέπε setlist παρακάτω). 
  
  

Τέλος, μερικές επισημάνσεις: 
- Θα παρατηρήσατε ότι η συγκεκριμένη λίστα περιέχει μόνο 18 τραγούδια. Δεδομένου ότι κάθε κομμάτι κρατούσε τουλάχιστον 6 με 7 λεπτά, η καθαρή συνολική διάρκεια της συναυλίας ήταν 2 ώρες και 10 λεπτά. 
- Ο ήχος στην αρχή μου φάνηκε κάπως μουντός, μετά τα 3 πρώτα τραγούδια άλλαξε προς το καλύτερο. Θεωρώ ότι ήταν λάθος ηχοληψίας, δεν ευθύνονταν οι μουσικοί.
- Στο τέλος της συναυλίας σαν να μου φάνηκε ένας βιαστικός να φύγει Κνόφλερ, παρόλο που η μπάντα του και το κοινό τον καλούσε να παίξει κι άλλο. Πράγματι, νομίζω ότι ακόμα 1-2  Dire Straits τραγούδια θα χωρούσαν στο λιτό encore του. Έτσι για να μας γεμίσει λίγο την επιστροφή. Παράπονο μεγάλο από μένα ότι δεν άκουσα το "Tunnel of Love" που επιθυμούσα διακαώς να το ακούσω και να το δω ζωντανά. 

Συνολικά θα έλεγα ότι παρακολούθησα μια συναυλία που είχε τις στιγμές της. Θα μπορούσε να ήταν μια τέλεια συναυλία εάν κρατούσε λίγο παραπάνω και μας έδινε μερικά διαμάντια πραπάνω στο τέλος. Καταλαβαίνω όμως το νόημα μιας τουρνέ απολύτως. Μιλάμε για promotion ενός καινούριου δίσκου. Είναι αυτό που περιέγραψα στην αρχή, η ταύτιση δηλάδή του δημιουργού με παλαιότερες δουλειές. Γενικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένος για το γεγονός ότι είδα ζωντανά ένα θρύλο, έναν βιρτουόζο της κιθάρας. 









Υ.Γ.1 Από τα αξιοσημείωτα της βραδιάς ήταν η γνωριμία του κοινού με δύο σπουδαίους νέους καλλιτέχνες, την Ruth Moody στη φωνή και τον Nigel Hitchcock στο σαξόφωνο.
Υ.Γ.2 Η συναυλική περίοδος για μένα μάλλον έληξε για φέτος. Από το φθινόπωρο πάλι στο δρόμο εκτός εάν παρουσιαστεί κάτι πολύ καλό μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές. Περιμένω τα σχόλιά σας είτε εδώ, είτε στο facebook. 






setlist:

1. Broken Bones 
2. Corned Beef City 
3. Privateering 
4. Father and Son 
5. Hill Farmer's Blues 
6. Kingdom of Gold(with Ruth Moody on backing vocals)
7. Skydiver  (with Ruth Moody on backing vocals)
8. Laughs and Jokes and Drinks and Smokes 
9. I Used to Could  (Nigel Hitchcock on sax) εδώ
10. Romeo and Juliet (Dire Straits song) (Nigel Hitchcock on sax) εδώ
11. Sultans of Swing (Dire Straits song) εδώ
12. Haul Away (tour premiere)
13. Postcards from Paraguay 
14. Speedway at Nazareth 
15. Telegraph Road  (Dire Straits song) εδώ
Encore:
16. So Far Away  (Dire Straits song)
17. Wherever I Go  (with Ruth Moody on vocals and Nigel Hitchcock on sax)
18. Going Home: Theme from Local Hero  (Nigel Hitchcock on sax)

1 σχόλιο:

  1. Καλησπερα Πετρο,
    ειμαι τεραστιος θαυμαστης των dire straits,αλλα ο Knopfler τα τελευταια χρονια με εχει χαλαει λιγο.Σαν να εχει ''γερασει΄΄ και η μουσικη του μαζι του.Mου φαινεται οτι εδω και 10 χρονια βγαζεο το ιδιο υποτονικο αλμπουμ,χωρις ΄΄σπιθα΄΄ και οσο για τα παλια τραγουδια στις συναυλιες τα ιδια στανταρ εδω και 15 χρονια(τον ειχα δει στον Λυκαβητο πριν 4 χρονια και ειχε παιξει παλι Romeo and juliet,sultans of swing,telegraph road,going home).Λαζαρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή