Πέμπτη 30 Απριλίου 2015

A few Words (in English this time) - THANK YOU!











There are only 2 working days left so I would like to write a few words in English: There are times that I need to express my thoughts on “paper”. So this is the time. On 22nd of June 2012 a total stranger arrived in Stratford Upon Avon and one month later joined the Team of Tesco in Birmingham Road. After almost three years the “stranger” leaves this place with mixed emotions. But IS no longer a “stranger”. It is a friend, a member of this team, a colleague.
 I leave only friends behind. Friends which taught me a lot, we worked together, we shared good times together, bad times together, we laughed together, we felt grief together…
 Yes, Tesco is a great place to work. And Tesco is not the company; it is the people who work there.
 I would like to take this opportunity to thank you and everyone that I have had the pleasure to work with during my employment at the store. I have enjoyed being part of the team and will miss you all. You have given me so much support and many opportunities.

 Thank you very much colleagues in Tesco Stratford Upon Avon.

Petros

Παρασκευή 17 Απριλίου 2015

Paul Simon And Sting live @ Genting Arena Birmingham

  
Δυο θρύλοι της παγκόσμιας μουσικής σκηνής συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε μια τουρνέ. Πολλοί έχουν την κρυφή ελπίδα να ξαναδούν αυτούς τους δυο με τα αρχικά τους σχήματα σε ένα reunion, με τους Police ο ένας, με Art Gartfunkel ο άλλος. Και τα δυο μοιάζουν πραγματικά απίθανα να συμβούν. Δεν έχει όμως καμμιά σημασία, ιδιαίτερα όταν ξεδιπλώνεται μπροστά σου η προσπάθεια να "παντρέψει" τις αφρικάνικες μουσικές καταβολές του ο ένας, με τη ρέγγε και τους αράβικους σκοπούς του άλλου και με το αποτέλεσμα τελικά να είναι εντυπωσιακό.
Αυτό που θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω είναι ακριβώς αυτό που ανέφερε και ο Sting σε κάποια (από τις λίγες η αλήθεια) παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια: Δήλωσε σίγουρος ότι δεν ήταν ο μόνος εκεί που θα μπορούσε να χαρτογραφήσει ολόκληρη τη ζωή του σε ένα soundtrack με του Paul Simon τα τραγούδια. Πως να διαφωνήσει κανείς, και πως να μην συμπληρώσει το δικό του όνομα σε αυτή τη διαπίστωση;

   Δε φανταζόμουν ποτέ όταν έκλεινα το εισητήριο ότι θα έβλεπα 22 μουσικούς επί σκηνής, με κάθε είδους όργανο (ενδεικτικά αναφέρω όμποε, σαξόφωνο, τρομπέτα, κλαρινέτο, φλάουτο, κρουστά κάθε είδους, κρόταλα, ξύστρα, πιάνο, όργανο, βιολί κλπ). 
  Το οδοιπορικό προς τη "Genting Arena", (πρώην LG Arena, γιατί είναι πολλά τα λεφτά Άρη!!!), ήταν ήδη γνωστό από την προηγούμενη επίσκεψή μου εκεί. Ένας πολυχώρος τεραστίων διαστάσεων που περιλαμβάνει και την αρένα, που μπορεί κάλλιστα να διατεθεί και για αγώνες μπάσκετ(!). 

Genting Arena

O Sting που εμφανίστηκε με hipster αθλητικό στυλ και γενειάδα έκανε μια αναδρομή στις πιο γνωστές στιγμές της καριέρας του, ενώ ο Simon με το γνωστό καπελάκι του, υπενθύμισε σε όλους για ποιόν λόγο θεωρείται ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς των τελευταίων 50 ετών. Ξεκίνησαν μαζί σε ένα σετ 4 τραγουδιών και συνέχισαν εναλλάξ στη σκηνή επαναλαμβάνοντάς το περίπου τέσσερις φορές. (βλέπε σετ λιστ στο τέλος)  Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η άρτια σύνθεση των μουσικών που ήταν πλαισιωμένοι. Καθένας είχε την ιδιαίτερη στιγμή του, έκαναν τον κόσμο να τους προσέξει σε διαφορετικούς χρόνους, με αποτέλεσμα το κοινό να μη χάσει το ενδιαφέρον του ιδιαίτερα σε τραγούδια λιγότερο γνωστά. 























Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω στον ντράμμερ του Simon που στη διάρκεια ενός τραγουδιού έδωσε τη δική του εκδοχή στο wheels του Chet Atkins παίζοντας....κιθάρα(!) Επίσης, ένας από τους κιθαρίστες απέδειξε ακόμη μεγαλύτερη ευελιξία, κάνοντας εναλλαγή μεταξύ κιθάρας,σαξοφώνου και τσέλου(!)


Μερικά ακόμα highlights της συναυλίας:

-Ταξίδεψα στους ρυθμούς της Αφρο μουσικής του δίσκου Graceland ίσως με τους ίδιους μουσικούς που υπογράψανε τη δεκαετία του 80 εκείνο το δίσκο.

-Στο "desert rose" η αίσθηση των ήχων και των φωτιστικών ήταν απλά μαγική. Ευτυχώς κατόρθωσα να το "γράψω".

-Στο υπέροχο "Roxanne" απολαύσαμε επίσης μια διασκευή-συγχώνευση του "Ain't no sunshine" 

Στα αρνητικά, θα βάλω τη σειρά που καθόμουν, τέρμα γαλαρία-τέρμα θεού αν και έκλεισα το εισητήριο μάλλον από τους πρώτους. (περίπου 6 μήνες πριν). Αυτό τελικά ίσως να μου βγήκε και σε καλό αφού μπόρεσα να τραβήξω σε βίντεο σχεδόν τη μισή συναυλία και αν ήθελα θα μπορούσα να την τραβήξω όλη. (την επόμενη φορά πάντως παρά τις απαγορεύσεις θα πάρω την επαγγελματική κάμερα μαζί μου). Άλλο αρνητικό, ο σκηνοθέτης που κάλυπτε το σόου κάνοντας αναπαραγωγή στις δυο γιγαντοοθόνες. Ο άνθρωπος μάλλον στερείται φαντασίας. Το μόνο εφέ που χρησιμοποίησε σε όλη τη συναυλία ήταν ένα ζουμ ιν και ζουμ άουτ και δεν έδωσε σε καμμια περίπτωση αντιδράσεις κοινού ή τα υπέροχα φωτιστικά.

Τελικό συμπέρασμα: Παρακολούθησα ίσως μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχουν δώσει αυτοί οι τύποι. Δεν είναι υπερβολή αυτό καθώς μιλάμε για 3 ώρες και 15 λεπτά της ώρας, 37 τραγούδια στο σύνολο και με τρομερή ποικιλία μουσικής. (μέχρι την επόμενη φυσικά)


Τέλος συνοπτικά το setlist με τα λινκς για τα βίντεο:

  Paul Simon & Sting
1.     Brand New Day (Sting cover)
2.     The Boy in the Bubble (Paul Simon cover)
3.     Fields of Gold (Sting cover) εδώ
4.     Mother and Child Reunion (Paul Simon cover)
 Sting
5.     So Lonely (The Police cover) εδώ
6.     When the World Is Running Down, You Make the Best of What's Still Around (The Police cover)
7.     Englishman in New York (Sting cover) εδώ
8.     Shape of My Heart (Sting cover)
9.  Driven to Tears (The Police cover)
10.  Walking on the Moon (The Police cover)
  Paul Simon & Sting
11.  Mrs. Robinson (Simon & Garfunkel cover) εδώ
  Paul Simon
12.  50 Ways to Leave Your Lover (Paul Simon cover)
13.  Dazzling Blue (Paul Simon cover)
14.  Graceland (Paul Simon cover)
15.  Still Crazy After All These Years (Paul Simon cover)
16.  Me and Julio Down by the Schoolyard (Paul Simon cover)
  Paul Simon & Sting
17.  Fragile (Sting cover)
  Sting
18.  America (Simon & Garfunkel cover)
19.  Message in a Bottle (The Police cover) εδώ
20.  The Hounds of Winter (Sting cover)
21.  The End of the Game (Sting cover)
22.  Roxanne (The Police cover) εδώ
23.  Ain't No Sunshine (Bill Withers cover)
24.  Desert Rose (Sting cover) εδώ
 Paul Simon & Sting
25.  The Boxer (Simon & Garfunkel cover)
Paul Simon
26.  That Was Your Mother (Paul Simon cover)
27.  The Cool, Cool River (Paul Simon cover)
28.  Hearts and Bones (Paul Simon cover)
29.  Mystery Train (Little Junior's Blue Flames cover)
30.  Wheels (Chet Atkins cover)
31.  The Sound of Silence (Simon & Garfunkel cover) εδώ
32.  Diamonds on the Soles of Her Shoes (Paul Simon cover) εδώ
33.  You Can Call Me Al (Paul Simon cover)
   Encore:
  Paul Simon and Sting 
34.  Cecilia (Simon & Garfunkel cover) εδώ
35.  Every Breath You Take  (The Police cover)
36.  Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel cover)
37.  When Will I Be Loved? (The Everly Brothers cover) (Acoustic, without the band)

Υ.Γ.1 Πλέον τα βίντεο θα δημοσιεύονται στο dailymotion αντί του youtube γιατί εκεί δεν μπλοκάρονται λόγω δικαιωμάτων.

Υ.Γ.2 Για όσους αρέσκονται να κριτικάρουν τέτοιου βεληνεκούς καλλιτέχνες ως "αρχαιολογία" και άλλα "χαριτωμένα", θα πω μόνο ότι αυτές οι στιγμές είναι απλά εμπειρίες ζωής. 

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Dropkick Murphys Live at Birmingham 22/03/2015 - Review

   Ο τίτλος αυτή τη φορά θα μπορούσε να είναι: "Είναι τρελοί οι Ιρλανδοί!" Αλλά μήπως μόνο Ιρλανδοί υπήρχαν στο O2 Academy του Birmingham το βράδυ της Κυριακής; Υπήρχαν και δυο τρελοί από την Ιρλανδία του Νότου, της Μεσογείου. Ή μήπως η Ιρλανδία είναι η Ελλάδα του Βορρά; Μικρή σημασία έχει.
   Εκείνο που έχει σημασία είναι να μπορέσω να μεταφέρω στην οθόνη σας την ένταση, τη ζωντάνια, το μεγαλείο της μουσικής. Δεν ξέρω αν το καταφέρω αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω. 
   Οι πόρτες ήταν ανοιχτές από τις 18:30 το απόγευμα. Δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση αφού συνήθως οι συναυλίες τελειώνουν σχετικά νωρίς, ήταν και Κυριακή... Μετά τον γνωστό αυστηρό σωματικό έλεγχο στην πόρτα από τους σεκιουριτάδες μπήκαμε στο..Principal του Birmingham (να μην επαναλαμβάνομαι, έχω περιγράψει το χώρο σε άλλο review). Δεκαπέντε λεπτά αργότερα έγινε η πρώτη "έκρηξη". Τα φώτα σβήσανε και εμφανίστηκαν μπροστά μας, με ένα καταιγιστικό set celtic punk, οι Resistance 77(εδώ). Ιστορική μπάντα, ξεκίνησαν την καριέρα τους αρχές του 1980. 


Resistance 77

Resistance 77

Resistance 77
Το κοινό που είχε αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο, ζεστάθηκε για τα καλά αν και ο ήχος μάλλον τους αδίκησε με τα φωνητικά να είναι πολύ δυνατά χωρίς να ξεχωρίζουν οι δυο κιθάρες.
Έπαιξαν περίπου 35 λεπτά, και μετά έδωσαν την ευκαιρία στο κοινό να ξαναγεμίσει τα ποτήρια τους. 
  Είκοσι λεπτά αργότερα στη σκηνή ανέβηκαν οι Blood or Whiskey (εδώ). Η φωνή του τραγουδιστή μου θύμισε πολύ Joe Strummer, η φυσιογνωμία του τον ηθοποιό Gerard Butler, και οι κινήσεις του στη σκηνή muppet show!! Ξεχώρισα το τραγούδι "poxy pub" (εδώ).  Αποκάλυψη του συγκροτήματος ο τύπος που έπαιζε φλογέρα και έκανε φωνητικά σχεδόν κρυμμένος μέσα στην κουκούλα της ζακέτας του. Επίσης και εδώ ο ήχος τους αδίκησε, μιας και ήταν προσαρμοσμένος στους DPKM's.(εδώ) 

Blood or Whiskey


Blood or Whiskey
Blood or Whiskey
Το τρίτο συγκρότημα στη σειρά ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη: Εμφανίστηκαν στη σκηνή περίπου στις 20:25, μέσα σε αποθέωση. Οι Mahones (εδώ) αποτελούν συγκρότημα τα τελευταία 25 χρόνια ξεκινώντας από Pubs και φτάνοντας να κερδίσουν τον τίτλο του καλύτερου Irish punk δίσκου για το 2012. Βέβαια το μεγάλο τους πλεονέκτημα ακούει στο όνομα Katie McConnell, μέλος στο συγκρότημα παίζοντας ακορντεόν και σύζυγος του τραγουδιστή Finny McConnell προς μεγάλη απογοήτευση του φίλου μου του Pepper. Συμμετείχαν για περίπου 40 λεπτά παίζοντας 9 τραγούδια τα οποία έκαναν το κοινό ακόμη πιο ανυπόμονο. Όση ώρα χρειάστηκε στους τεχνικούς να αλλάξουν το σκηνικό δε σταμάτησαν να φωνάζουν συνθήματα!
Katie McConnell
Σαράντα λεπτά αργότερα και αφού οι τεχνικοί και βοηθητικοί έκαναν τις απαραίτητες αλλαγές, τα φώτα έσβησαν, άρχισε να ακούγεται ένα γνώριμο τραγουδάκι με τη φωνή μιας άλλης Ιρλανδής, της Sinead O'connor. (Για την ακρίβεια  "The Foggy Dew" -The Chieftains with Sinead O'Connor).


Οι Dropkick Murphy's επί σκηνής αρχίζοντας με το "Your Spirit's Alive". Στο τέλος αυτού του τραγουδιού ο μπασίστας Ken Casey μας ενημέρωσε ότι η συναυλία αυτή ήταν και η τελευταία αυτής της περιοδείας (μια περιοδεία που μάλλον δεν είχε αρχή! Από το 2007 μέχρι τώρα είναι διαρκώς στους δρόμους αλλά ας θεωρήσουμε τυπικά ότι η "Celtic Punk Invasion Tour" ξεκίνησε το 2012). Επίσης ότι για το playlist ευθύνεται αποκλειστικά το τεχνικό και βοηθητικό προσωπικό τους τιμής ένεκεν. 

Συνοπτικά το setlist: 
  1. Your Spirit's Alive 
  2. The Warrior's Code 
  3. Gonna Be a Blackout Tonight 
  4. The Boys Are Back (εδώ)
  5. Shattered 
  6. Alcohol (Gang Green cover)
  7. Road of the Righteous 
  8. Prisoner's Song 
  9. Broken Hymns 
  10. Out of Our Heads 
  11. Famous for Nothing 
  12. In the Streets of Boston 
  13. Rose Tattoo (εδώ)
  14. Rocky Road to Dublin ([traditional] cover)
  15. Hang 'Em High 
  16. Iron Chin (The Bruisers cover)
  17. Forever 
  18. Time to Go 
  19. 78 RPM (Stiff Little Fingers cover)
  20. Citizen C.I.A. 
  21. The State of Massachusetts 
  22. I'm Shipping Up to Boston (With Blood or Whiskey & The Mahones) (εδώ)
23.  Encore:

  1. Baba O'Riley (The Who cover)
  2. Kiss Me, I'm Shitfaced 
  3. Skinhead on the MBTA 
  4. T.N.T. (AC/DC cover)
  5. Boys on the Docks 
Θα πρέπει να κάνω ιδιαίτερη αναφορά σε δυο-τρια γεγονότα που θεωρώ άξια λόγου: 
- Διασκευες: Τρομερή εκτέλεση στο Baba O'Riley των Who, με το σήμα κατατεθέν των Who να παίζει παράλληλα σε αυτό των DPKM. Ακούστηκαν επίσης το ΤΝΤ από AC/DC, 78RPM από Stiff Little Fingers.
- Kiss me I'm shitfaced: Στο τραγούδι αυτό ανέβασαν στην σκηνή όλο τον γυναικείο πληθυσμό που υπήρχε στο pit. ("οι περισσότερες δε βλέπονταν" ήταν η παρατήρηση του Pepper!). Επίσης στην οθόνη πίσω τους έγραφε: "Only the jackasses takes selfies on stage - FEEL THE MOMENT". Το αποτέλεσμα; Όλες έβγαιναν selfies επί σκηνής!!!
- "I'm Shipping Up to Boston": Στο τραγούδι αυτό συμμετείχαν και τα support group.
- Ken Casey: Ακούραστος, έμεινε στο τέλος της συναυλίας για φωτογραφίες και κουβεντούλα με το κοινό.

Συνοψίζοντας: Για να γιορτάσει την τελευταία ημερομηνία μιας άκρως επιτυχημένης περιοδείας, ή  non-stop πάρτι και χαοτικής συμπεριφοράς, αυτό το «σκυλολόι» της Σέλτικ-punk χτύπησε το Μπέρμιγχαμ για να υπενθυμίσει σε όλους ακριβώς γιατί το πανκ απέχει πολύ από το να θεωρείται νεκρό είδος. Ο κόσμος ήταν σε μια φρενίτιδα από την αρχή με όλους να κινούνται στους ρυθμούς του μπάσου και τυμπάνων, στα "χαλικώδη" φωνητικά και στις στριμμένες κιθάρες ... Το encore τους έγινε πραγματικά για να πάρει το χαρακτήρα του παρτυ και πιστέψτε με, οι γύρω δε βαρεθηκαν ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

"Πάρτυ" είναι πραγματικά ο μόνος τρόπος για να συνοψίσω αυτό το σόου. Κάθε μπάντα που κόσμησε το στάδιο ήταν ενεργητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσωπικά νοιώθω τυχερός που βρέθηκα σε αυτό το Πάρτυ.







Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

The Christians @ Art House Stratford Upon Avon 21/02/2015 Review

   Όταν στα μέσα του Ιανουαρίου είδα τη μικρή αφίσα στους δρόμους της πόλης που με(μας) καλούσε σε ένα μουσικό ταξίδι στα μέσα της δεκαετίας του '80, ομολογώ δεν πολυ-ενθουσιάστηκα. Μερικές μέρες αργότερα αποφάσισα να μπω στο μποξ όφις να αγοράσω δυο εισητήρια. Σκέφτηκα ότι σε μια πόλη μουσικά "νεκρή" μια τέτοια ευκαιρία δε θα έπρεπε να πάει χαμένη.
   Ομολογώ επίσης ότι δεν έχω πλήρη γνώση της δισκογραφίας τους. Σκόρπια κομμάτια στη συλλογή μου, κυρίως από το 1987 και μετά, αν και όπως ανακάλυψα αργότερα έχουν αρκετά άλμπουμ με το πιο πρόσφατο το 2012.

   Ο χώρος: Το Art House είναι ένας πολυχώρος που φιλοξενεί εικαστικές εκθέσεις, θεάματα, παντομίμα, συναυλίες, θεατρικά.









Η αίθουσα συναυλιών μου θύμισε πολύ έντονα το cafe Americen στη Θεσσαλονίκη γιατί είχε μπροστά στη σκηνή αραδιασμένα μεγάλα κυκλικά τραπέζια, ενώ πίσω υπήρχαν οι καθιερωμένες εξέδρες και από πάνω το κουβούκλιο του ηχολήπτη. Άρτια μικροφωνική εγκατάσταση και φωτιστικά, ο ήχος βέβαια υποστηρίζεται θαυμάσια και από έναν μεγάλο ξύλινο τρούλο στην οροφή της αίθουσας. Δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει το καθιερωμένο μπαρ στο φουαγιέ με τέσσερις ανθρώπους να το πλαισιώνουν φυσικά λόγω μεγάλης ζήτησης... (Οι τιμές πολύ χαμηλές για τα στάνταρ μιας εκδήλωσης).




   Η συναυλία: Είναι στιγμές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου εντελώς προκατειλλημμένο. Συχνά όμως, ευτυχώς, πέφτω έξω. Έτσι και τώρα. Είχα στο μυαλό μου μια συναυλία με λίγα ακουστικά όργανα και γενικά χαμηλών τόνων live. Έπεσα πολύ έξω. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Για περίπου 30 λεπτά τη συναυλία άνοιξε ένας νέος μουσικός ονόματι Ben Maggs εδώ και εδώ Κινείται στο χώρο του folk pop και το set list του ήταν πάρα πολύ καλό με μια ακουστική κιθάρα, samples που ηχογραφούσε επί σκηνής (πολύ διαδεδομένο εδώ στην Αγγλία), κρουστά και με πολύ στενή επαφή με το κοινό. 
   Οι Christians ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 8. Μας εξέπληξαν πολύ ευχάριστα με την αμεσότητα που είχαν με το κοινό. Ο Garry Christian μας έκανε πολλές φορές να γελάσουμε στα διαστήματα ανάμεσα στα τραγούδια, αλλά η "εισαγωγή" του ως...άλλος Σέξπηρ αναρωτούμενος "Να ζει κανείς ή να μη ζει" έλυσε το κοινό και την μπάντα του. Μας εξήγησε ότι ήταν η πρώτη του φορά στο Στρατφορντ και ως γνήσιο τέκνο του Λίβερπουλ μας προέτρεψε να επισκεφτούμε την πόλη του αφού πρώτα αφήσουμε το αυτοκίνητό μας (!) στο Στράτφορντ! Αυτό ήταν. Για περίπου 2 ώρες μας έδωσε ένα ρεσιτάλ φωνητικών ικανοτήτων, μαζί με ρεσιτάλ χιούμορ και αυτοσαρκασμού στα ενδιάμεσα διαστήματα. Αξιοσημείωτο είναι ότι μερικές ημέρες μετά τη συναυλία θα γιόρταζε τα 60ά του γεννέθλια, πράγμα που όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς. Ακούστηκαν τα τραγούδια "The Bottle"εδώ, "Words"εδώ, "Hooverville", "Harvest for the world", "Born Again","What’s in a Word", Forgotten Town, Ideal World κ.ά.


Γενικά η συναυλία άφησε πολλές και καλές εντυπώσεις. Ιδιαίτερα σε μια πόλη που δε φημίζεται για τις πολλές ποπ ή ροκ μουσικές εκδηλώσεις.


Μεγάλο credit το ότι για πρώτη φορά που παραβρίσκομαι σε συναυλία εδώ στην Αγγλία, οι φωτογραφίες και τα βίντεο ήταν ελεύθερα(!) Κανείς δε μας έψαξε στην πόρτα, κανείς δε μας είπε τίποτα κατα τη διάρκειά.








Οι "μουσικές ιστορίες" θα συνεχιστούν (ελπίζω). Ακολουθούν πολύ δυνατά ονόματα και ελπίζω να μπορέσω να βιντεοσκοπήσω μερικές στιγμές από αυτές. Θα ήθελα τα σχόλιά σας για αυτές τις αναρτήσεις.

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Nils Lofgren @ Town Hall, Birmingham 19/01/2015

Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα να οδηγήσω μέχρι το κέντρο του Μπέρμινχαμ και ομολογώ ότι εάν δεν είχα το GPS δεν υπήρχε πιθανότητα να φτάσω εγκαίρως χωρίς να χαθώ. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Ξεκινώντας να γράψω για το καθιερωμένο review μιας συναυλίας σκέφτομαι ότι είναι τελικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να το κάνω καθαρά αντικειμενικά. Είναι βλέπετε θέμα γούστου, θέμα καθαρά προσωπικών μουσικών επιλογών. Από την άλλη πλευρά όμως κάποιος που διαβάζει αυτό το κείμενο να μπορεί να πάρει μια γεύση από την χθεσινοβραδυνή μου μουσική-συναυλιακή εμπειρία.

Ο Nils Lofgren για πολλούς είναι «άγνωστος». Όχι όμως για τους «μυημένους» στις μουσικές του Neil Young, Bruce Springsteen, Crosby-Stills-Nash, Lou Reed κ.ά. Ένας πολυτάλαντος μουσικός, ένας υπέροχος κιθαρίστας-πιανίστας, ένας δημιουργός που η διαδρομή του φέτος με ή χωρίς συνεργασίες κλείνει τα 47 χρόνια καριέρας.
Εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 8 το βράδυ μέσα σε μια κατάμεστη συμφωνική αίθουσα του «δημαρχείου» του Μπέρμινχαμ (χωρητικότητας περίπου 1200 θέσεων), παίζοντας άρπα στην αρχή του τραγουδιού “Too many miles”εδώ και απογειώνοντας το κομμάτι με ένα ανεπανάληπτο σόλο κιθάρας. Αυτό ήταν αρκετό για να ζεστάνει τον κόσμο που μαζεύτηκε εκεί. Αν και μου είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ όλα τα τραγούδια που ακούστηκαν σε μια 2ωρη συναυλία, ακολούθησαν τα: Keith don’t go, Shine Silently, Goin Back, No mercy, Black Books, Long May You Run και άλλα.
Ενδιάμεσα άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων (δαίμονες τις αποκάλεσε) και ευτράπελων με πολλούς αστέρες που συνεργάστηκε. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον «δύστροπο» Neil Young και στο παρασκήνιο που υπήρξε πριν την ηχογράφηση του MTV unplugged και μέχρι εκείνο να προβληθεί τελικά.  Συνεργάτης του ο Greg Varlotta εδώ που έκανε κυριολεκτικά τα πάντα: τραγούδησε, έπαιξε πιάνο, κιθάρα, τρομπέτα, χόρεψε κλακέτες!  Εκείνο όμως που ξεχώρισε και που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί από τις θέσεις του ήταν το απίστευτο φινάλε όταν ο Greg άρχισε να χορεύει κλακέτες συνοδεία της κιθάρας του Nils. Το επανέλαβαν άλλη μια φορά στο encore μαζί και ενώ ο Nils έπαιζε συγχρόνως κιθάρα! (I Came To Dance).


Ιδιαίτερη στιγμή και μοναδική εμπειρία ήταν μετά το τέλος της συναυλίας όπου ο Nils βγήκε στο φουαγιέ με την ακουστική του κιθάρα, έσφιξε όσα χέρια βρήκε μπροστά του, υπέγραψε μπλουζάκια και cd και μας έπαιξε με την κιθάρα του μερικά από τα κομμάτια που «δεν πρόλαβε» να παίξει εντός σκηνής!  Δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις, δέχτηκε παραγγελιές αλλά δυστυχώς δεν δέχτηκε να βγάλουμε φωτογραφίες. Αυτό ίσως να ήταν και το μόνο αρνητικό της χθεσινής βραδιάς. Υπήρξε πολύ αυστηρός έλεγχος για φωτογραφίες και βίντεο οπότε να με συγχωρείτε, αλλά όλα αυτά που τράβηξα ήταν κάτω από μεγάλη πίεση.







Υ.Γ. Προς τους φίλους μου του NoSurrender δηλώνω ότι έκανα το καθήκον μου! It's up to him now!